Toen ik er achter kwam dat de olijfbomen op mijn TinyTrullo landje besmet zijn met het dodelijke Xylella virus in de hoop dat ik een oplossing kon vinden. Veel mensen reageerden betrokken, anderen kwamen met mogelijke oplossingen en sommigen hielpen door een olijfboom te adopteren. Die adopties helpen om de diverse experimenten te financieren. Wat is er tot nu toe gebeurd?
Ik ben altijd al anders geweest. Veel alleen. Een denker. Ik heb me niet altijd begrepen gevoeld. Heb nooit echt ergens bij gehoord. Nergens bij willen horen. Misschien maakte ik dat mezelf wel wijs omdat ik er niets van snapte, al die sociale dingen en hoe mensen met elkaar omgaan. Door de jaren heen leerde ik de ‘codes’, maar ze voelden altijd vreemd voor mij, alsof ik spelregels leerde voor en spel dat ik helemaal niet wilde spelen. Als ik probeerde net zo te zijn als anderen voelde ik me niet happy en bovendien lukte het toch niet om hierin te blenden. Later ontdekte ik hoe ik van mijn anders zijn juist mijn kracht kon maken. Nu kan ik volledig mijn unieke zelf zijn. Veel bijzondere mensen hebben zich toen ze jong waren (en vaak nu nog) buitenbeentjes gevoeld. Wat als we dat niet langer als een ‘handicap’ zien, maar juist de kracht daarvan ontdekken en leren inzetten? In deze Inspiratie Shot wat tips, die ook handig kunnen zijn voor de kinderen om ons heen (and ons 'inner child').
Mijn afgelopen drie maanden waren hectisch. Ik kreeg corona, één van mijn vaders care takers vertrok plotseling, ik moest het einde van een gecompliceerde jarenlange relatie verwerken, raakte mijn koffer met AL mijn kleding kwijt en vond uit dat mijn olijfbomen zijn besmet met een dodelijke ziekte. Daarbij bleef ik problemen houden met mensen die ik via een agency inhuurde en moest voor de vijfde keer(!) een aantal projecten overdragen. Er waren natuurlijk ook leuke dingen; ik kocht nóg een appartement in Italië, begon heel voorzichtig een nieuwe relatie en genoot van twee feestjes voor mijn verjaardag. Ondertussen ging mijn werk als boek-schrijf-coach ook gewoon door en hielp ik vier mensen om hun boek af te maken. En dat alles terwijl ik door 10 landen reisde op 3 continenten, 4 retreats organiseerde, 2 conferenties bezocht en 2 bouwprojecten in Italië begeleidde. Dit was zelfs voor mij best veel binnen drie maanden tijd! Hoe houd je je energie constant terwijl alles om je heen verandert? In deze inspiratie shot een aantal tips.
Conscious uncoupling is een nieuwe, meer bewuste manier om je relatie te beëindigen. Je gaat van het ‘verhaal’-niveau naar de helikopterview. Zo wordt niet alleen gekeken naar de reden waarom de relatie eindigt, maar vooral ook naar de mooie herinneringen en ervaringen. De relatie wordt eer aan gedaan door te proberen wrok om te zetten in wijsheid en geleerde lessen. Het gaat om hoe te genezen, reflecteren en verder te gaan op de vriendelijkste en meest productieve manier die mogelijk is. Je kunt dit samen met je ex doen, maar als die niet mee wil werken, kun je het ook alleen doen.
Toen ik mijn olijfboomgaard in Puglia kocht, had ik natuurlijk wel de verhalen gehoord over de dodelijke bacterie Xylella, die in het zuiden van Italie alle olijfbomen al heeft gedood. Maar iedereen in mijn buurt zei/hoopte dat het zo’n vaart niet zou lopen, het was nog ver weg, er werd vast een oplossing voor gevonden. Ik besloot de locals te volgen, mijn kop in het zand te steken en te genieten van mijn prachtige olijfbomen.
Hoeveel mensen ken jij? En hoeveel mensen kennen jou? Hoe is die verhouding? In mijn geval kennen meer mensen mij dan andersom. Ik steek natuurlijk al jaren veel tijd en energie in het delen van inspiratie en tips op veel verschillende manieren, waardoor ik goed zichtbaar ben. Onlangs merkte ik weer wat de kracht is van dat netwerk dat ik heb opgebouwd. Veel mensen willen een ‘quick fix’ om bijvoorbeeld op social media hun boek of nieuwe online programma te kunnen verkopen. Maar zo werkt dat niet. Net als in offline vriendschappen, moet je ook in de online wereld lange termijn investeren, echte contacten maken, win-win-win situaties zoeken en bovenal: jezelf zijn. In deze inspiratie shot een aantal onverwachte voordelen van een groot en loyaal netwerk.
Na de post-Corona energiedip (die langer duurde dan ik dacht), en enkele andere hickups/dips, heb ik het gevoel dat er een nieuwe kwaliteit in mijn leven is geslopen. In de afgelopen 2 maanden heb ik behoorlijk wat moeten vertragen, wat me de tijd gaf om te oefenen met loslaten en in het moment te zijn. Ik wil nóg meer naar mijn hart kunnen luisteren. Daarom wil ik alles op alles zetten om met een open hart te leven. Mijn hart is al zo lang bang. Bang om kwetsbaar te zijn, bang om gekwetst te worden. Toch hoort pijn bij het leven. Zelfs met mijn avontuurlijke leven vol geweldige dingen, kan ik met een gesloten hart niet ten volle van alles genieten. Vorige week, in mijn geliefde Puglia, heb ik daarom een tatoeage van een klein hartje op mijn hart laten zetten; zo herinner ik mezelf er elke dag aan om met een open hart te leven. In deze inspiratieshot wil ik graag wat dingen delen die jou wellicht kunnen helpen om ook je hart te volgen.
Toen ik halverwege mijn schrijfweek op Curaçao ineens door Corona werd geveld, besefte ik hoe kwetsbaar mijn retreats zijn. Gelukkig had ik net een paar dagen veel toegevoegde waarde kunnen leveren en mijn schrijvers goed op weg geholpen, maar het voelde enorm hulpeloos om met zware koorts in bed te liggen en alles uit handen te moeten geven. Een paar dagen later vertrok ineens mijn vaders nieuwe caretaker halsoverkop uit Miami vanwege familieomstandigheden. Vanuit mijn ziekbed moest ik samen met mijn zus en broer in no time nieuwe opvang regelen, iets dat we normaal gesproken maanden van tevoren voorbereiden. Op diezelfde dag kreeg ik bericht dat de nieuwe huurster van mijn appartement in Amsterdam last had van muizen: of ik dat even per omgaande wilde oplossen anders ging ze weg. Probeer onder normale omstandigheden maar eens een betrouwbare klusjesman te vinden in Amsterdam, laat staan vanuit de Cariben. Oh ja, ook de Oost Europese developer van mijn website bleek ineens al een paar weken verdwenen; hij was gestopt zonder overdracht en was niet meer te bereiken. Dat alles moest ik regelen zonder energie, met 'brainfog' en zonder dat ik kon praten, omdat ik teveel moest hoesten. Ik weet dat mijn leven soms net een droom lijkt, maar af en toe lijkt het meer op een nachtmerrie… Wat doe je als alles ineens tegenzit?
Al tijdens Covid kreeg ik steeds meer vragen over mijn lifestyle van mensen die ook meer vrijheid wilden (leuk weetje: mijn Handboek voor Wereldburgers is nog nooit zo vaak verkocht!). De oorlog in Oekraïne doet iedereen nog sterker beseffen dat je altijd een ‘plan B’ moet hebben voor onvoorziene omstandig-heden. Stel dat jij zou moeten vluchten: waar ga je dan heen? Waar zijn minder regels? Waar vind je gelijkgestemde zielen? Waar is het leven nog zinvol/betaalbaar? Wat neem je wel en niet mee? Digital Nomads zoals ik leven eigenlijk al heel licht en flexibel. Wat kunnen we van de locatie onafhankelijke levensstijl leren?
Jarenlang deden we aan ‘global thinking’: hoe verder weg en hoe grootschaliger, hoe beter. Tegenwoordig zoeken we het dichterbij: lokale producten, lokale initiatieven, kleinschaliger, échter. Wat betekent het eigenlijk om ‘local’ te zijn? Voor mij is het langer op 1 plek blijven en me niet als een toerist gedragen, maar me juist verdiepen en onderdompelen in het lokale leven. Ik ga graag vaker naar dezelfde restaurantjes en voel me ultiem geslaagd als de locals me na een tijdje herkennen en herinneren wanneer ik weer terugkom. Deze maand wat 'food for thought' over het thema 'local'.
