Oezbekistan (2026), Gastvrijheid, prachtige bergen en verrassing om elke hoek

Ik had Oezbekistan vrij willekeurig uitgeprikt om samen met een bevriende ondernemer, Victor, een avontuur te beleven. Het idee was om zo min mogelijk te plannen, geen vaste route te volgen en ons vooral te laten leiden door wat er op ons pad kwam. We hadden zelfs een aantal avonturenregels bedacht om onszelf uit te dagen. Wat dat allemaal opleverde, lees je in mijn aparte avonturenblog.

Het avontuur vond mij echter al voordat die week met Victor begon. Eigenlijk zou ik vanuit een conferentie in Bangkok rechtstreeks naar Oezbekistan vliegen, maar dat liep net even anders, waardoor ik per ongeluk eerst in Kazachstan terechtkwam. Vanuit daar reisde ik over land naar Tasjkent, de hoofdstad van Oezbekistan.

Oezbekistan stond niet bepaald bovenaan mijn lijstje met landen die ik nog wilde bezoeken. Maar nu ik er geweest ben, vraag ik me af waarom eigenlijk niet. Wat een verrassend land! Prachtige metrostations, heerlijk eten, indrukwekkende bergen, ontzettend vriendelijke mensen en prijzen waar je bijna niet bij kunt geloven dat ze kloppen. En vooral: een land waar je je als bezoeker ontzettend welkom voelt.

Minder Russisch dan verwacht

Oezbekistan maakte tot 1991 deel uit van de Sovjet-Unie. Die geschiedenis zie je nog overal terug, maar het land voelt tegelijkertijd heel anders dan bijvoorbeeld Kazachstan. Minder Russisch, meer Centraal-Aziatisch. Er rijden nog veel oude Lada’s rond, vooral buiten de steden, maar de straten hebben een heel eigen karakter. Een van mijn eerste indrukken was het prachtige ronde brood dat overal op straat werd verkocht, vaak vanuit karretjes of zelfs kinderwagens.

Je hoort regelmatig Russisch, maar vooral ook Oezbeeks en andere talen. Soms weet je niet eens welke taal iemand spreekt. Het Oezbeeks lijkt trouwens sterk op het Turks. Dat is geen toeval, want beide talen behoren tot de Turkse taalfamilie. Wat me in Tasjkent opviel, is dat veel borden in het Latijnse alfabet geschreven zijn, in plaats van het Russische Cyrillisch.

Het land heeft duidelijk zijn eigen identiteit, met een interessante combinatie van Centraal-Aziatische tradities, islamitische invloeden en Sovjetgeschiedenis.

Een land waar je je uitzonderlijk veilig voelt

Wat me ook opviel, was hoe veilig Oezbekistan aanvoelt. Ik kon mijn tas of laptop ergens laten staan, mijn telefoon even laten liggen en me er eigenlijk geen zorgen over maken. Ook als vrouw alleen over straat lopen, zelfs ’s avonds, voelde volkomen veilig.

Ik vroeg aan lokale mensen hoe dat kwam. Zij wezen op de opvoeding, mentaliteit, cultuur en religie. De bevolking is overwegend islamitisch en respect voor anderen speelt volgens hen een belangrijke rol. Er werd zelfs gezegd dat er vrijwel geen criminaliteit is.

Met de metro door ondergrondse paleizen

De eerste dag liepen Victor en ik wat rond in Tasjkent en namen vervolgens de metro naar de Chorsu Bazaar. En wat een ontdekking! De metrostations van Tasjkent zijn prachtig. Sommige hebben indrukwekkende kroonluchters, andere bijzondere mozaïeken, zuilen of versierde plafonds. Het lijkt soms meer op een paleis of museum dan op een metrostation.

En het mooiste: een ritje kost ongeveer twintig eurocent. Je kunt dus voor bijna niets de hele stad doorkruisen en onderweg verschillende bijzondere stations bekijken.

Chorsu Bazaar: een feest voor alle zintuigen

De Chorsu Bazaar is een enorme, levendige markt met kleine straatjes waar werkelijk van alles wordt verkocht. Groente, fruit, kruiden, vlees, brood, gedroogde vruchten en allerlei lokale specialiteiten. Overal wordt eten bereid en verkocht.

Een oude vrouw in traditionele kleding duwde een kinderwagen vol eten door de markt. Ik koos een vierkant, plat, knapperig deegpakketje gevuld met spinazie. Heerlijk! Terwijl ik wandelend van de smaak genoot, kwamen we langs een vishandelaar waar enorme levende vissen lagen. Een ervan kreeg ter plekke een klap op zijn kop. Oeps, dat had ik liever niet gezien terwijl ik lekker aan het eten was!

Bij een andere verkoper zag ik pakketjes met wijnbladeren liggen. Ik dacht dat het dolma was, gevulde wijnbladeren met rijst en vlees, dus ik kocht er eentje. Maar toen we het openmaakten, bleken het alleen de bladeren te zijn, bedoeld om zelf dolma van te maken. Gek genoeg smaakten die wijnbladeren, waarschijnlijk gekookt in een soort bouillon, op zichzelf al heerlijk!

Bij een klein stalletje aten we heerlijke plov, het traditionele Oezbeekse rijstgerecht met vlees en wortel. Een man hakte een plak schapenvlees met flink wat vet in kleine reepjes, die hij over de rijst schepte. We kregen er een salade bij en natuurlijk thee. Betalen hoefde pas achteraf. Voor de hele maaltijd betaalden we ongeveer €3,50.

Eten voor een euro en thee met alles erop en eraan

Je hoeft in Oezbekistan nooit honger te hebben. Overal vind je somsa, gevulde pasteitjes uit de kleioven, shashlik, gegrild vlees aan spiesen, en kurt, harde bolletjes gedroogde, zoute zuivel. Op markten, langs de weg en in kleine stalletjes wordt voortdurend eten bereid.

En dan is er natuurlijk thee. Iedereen drinkt thee, de hele dag door, werkelijk overal. Zwarte of groene thee, meestal van losse blaadjes, soms met munt, kardemom of fruit zoals sinaasappel en gedroogde aardbeien. Vaak wordt er honing of flink wat suiker aan toegevoegd. Sommige varianten zijn mierzoet. Thee wordt niet alleen gedronken, maar ook voortdurend aangeboden. Het hoort helemaal bij de gastvrijheid.

Wat kost reizen in Oezbekistan?

Een van de grootste verrassingen is hoe betaalbaar Oezbekistan is. Voor ongeveer $30 tot $40 per nacht kun je al een prima hotelkamer met eigen badkamer vinden. Een eenvoudige lokale maaltijd kost soms maar één euro en voor ongeveer twintig eurocent reis je met de metro door Tasjkent. Zelfs een uitgebreide maaltijd met plov, salade en thee kostte ons maar €3,50.

Dat maakt Oezbekistan interessant voor reizigers die langer willen blijven, zeker als je niet veel luxe nodig hebt. Als digitale nomade zou ik wel goed controleren of je accommodatie betrouwbaar internet heeft. Vooral buiten de grote steden is dat niet vanzelfsprekend, zoals we later zelf zouden ontdekken.

De bergen: een compleet andere wereld

Vanuit Tasjkent kun je gemakkelijk de bergen in. Op ongeveer anderhalf tot twee uur rijden liggen Amirsoy, Chimgan en het Charvakmeer. Via GetYourGuide boekten we een privégids om het gebied te verkennen.

Onderweg stelde onze gids voor om te stoppen bij een plek waar volgens hem heerlijke lokale somsa werd gemaakt. Het was zondag en de parkeerplaats stond vol auto’s van lokale mensen die onderweg naar de bergen stopten om iets te eten. Er was geen toerist te bekennen. We aten heerlijke somsa en kregen gezelschap van een kat die gezellig op schoot kwam zitten.

Wat ons sowieso opviel, was hoeveel lokale mensen in het weekend naar de bergen gaan. Hele families met kinderen, maar ook oudere mensen in traditionele kleding en vrouwen met hoofddoeken. Ze wandelen, maken foto’s, eten samen en genieten van de natuur. Het is echt een sociale activiteit voor alle leeftijden. Langs de weg zagen we mensen verse aardbeien verkopen en opvallend veel oude Lada’s rijden.

Spectaculaire uitzichten vanuit de gondel van Amirsoy

Bij Amirsoy Mountain Resort namen we een moderne gondel omhoog de bergen in. Het uitzicht was spectaculair. De bergtoppen, de valleien en de enorme uitgestrektheid van het landschap maken dit gebied absoluut de moeite waard.

Boven op de berg lieten we zelfs een filmpje maken waarin we samen dansten, met spirituele muziek en de bergen op de achtergrond. We maakten ook een wandeling, die uiteindelijk veel steiler bleek dan verwacht. Op sommige stukken was het meer klimmen dan wandelen. Toen we uiteindelijk weer boven kwamen, waren we compleet uitgeput. Maar het uitzicht maakte veel goed.

Een stoeltjeslift rechtstreeks uit de jaren zeventig

Niet ver van Amirsoy ligt Chimgan, waar je met een heel ander soort lift omhoog kunt. Geen moderne gesloten gondel, maar een ouderwetse open stoeltjeslift.

Toevallig had ik Victor eerder die dag verteld over de skiliften uit mijn jeugd. Toen ik in de jaren zeventig met mijn ouders ging skiën, zat je gewoon op een open stoeltje met een kettinkje ervoor. Verder nauwelijks beveiliging. En vervolgens kwamen we precies zo’n stoeltjeslift tegen!

Victor vond het doodeng. Maar hij ging toch mee. Achteraf vertelde hij dat het een van de hoogtepunten van onze reis was. Voor mij was het vooral een nostalgische ervaring. Alsof ik even terug was in mijn jeugd.

Een luxe hotel in the middle of nowhere

Aan het einde van de dag vonden we het zo mooi in de bergen dat we besloten niet terug te gaan naar Tasjkent. We zeiden tegen onze gids dat hij gerust terug kon rijden en boekten zelf een hotel.

Dat bleek helemaal aan het einde van een weg te liggen, midden in de bergen. Een prachtig modern hotel, met een spa, sauna en fitnessruimte. Het was alleen bijna helemaal leeg. Daardoor waren veel gerechten op de menukaart niet beschikbaar. En internet werkte er ook niet.

Dat laatste was voor mij als digitale nomade behoorlijk wennen. Ik kon niet werken, niets opzoeken, geen betalingen regelen en zelfs niet gemakkelijk ons verblijf verlengen. Maar de mensen waren ontzettend vriendelijk. Er liepen katten rond, er was een puppy en we werden werkelijk in de watten gelegd.

De gastvrijheid was sowieso een van de dingen die me het meest opvielen in Oezbekistan. Mensen bieden je spontaan thee, eten of sigaretten aan en doen vaak veel meer dan je vraagt. Dat heeft mogelijk ook te maken met de nomadische tradities van Centraal-Azië, waar reizigers ontvangen, eten delen en elkaar helpen van oudsher belangrijk waren. Onderweg kon gastvrijheid immers een kwestie van overleven zijn.

Zo vroeg Victor bij een hotelreceptie waar we een leuke wandeling konden maken. In plaats van een route uit te leggen, zei de receptionist: "Wacht tien minuten, dan loop ik met jullie mee."

In ons hotel in de bergen stonden de medewerkers achter de receptie iedere keer op als we langsliepen. Niet alleen bij het inchecken, maar gewoon elke keer dat we voorbijliepen. Er was één medewerker die Engels sprak en ons overal mee hielp. Iedere keer als hij iets uitlegde, aanbood of voor ons regelde, legde hij zijn hand op zijn hart. Zo’n klein gebaar, maar het voelde ontzettend oprecht.

De verjaardagstaart die er niet was

Omdat er bijna geen gasten in het hotel waren, was er nauwelijks iets van de menukaart beschikbaar. Zelfs een dessert konden ze niet maken, terwijl ik juist zo’n zin had in taart!

Die avond zat er behalve wij alleen een Russische familie in het restaurant, die een verjaardag bleek te vieren. Tot onze verrassing kwamen twee kinderen ons spontaan twee prachtige stukken taart met chocolade en noten aanbieden.

Op een plek waar geen taart te krijgen was, kregen we zomaar taart. Letterlijk de kers op de taart van ons verblijf in de bergen.