Wat gebeurt er als je het avontuur de leiding geeft?

Twaalf avonturenregels, twee ondernemers en een week vol verrassingen in Oezbekistan.

“No dessert. No cake. Finished.”

We zaten in een vrijwel leeg hotel, ergens aan het einde van een weg in de bergen van Oezbekistan. Geen internet, nauwelijks elektriciteit, geen vervoer en, tot mijn grote frustratie, geen taart.

Een paar uur later kwamen twee Russische kinderen naar onze tafel met twee prachtige stukken chocoladetaart.

Hoe krijg je op een plek waar geen taart bestaat toch precies waar je naar verlangt?

Victor en ik leerden elkaar in mei 2025 kennen op een ondernemersconferentie in Mexico. Hij komt uit Frankrijk, was 24, en had net zijn eerste bedrijf verkocht, ik was 55 en was net met pensioen/sabbatical. We hadden meteen een klik. We zijn allebei van die mensen met duizend ideeën, die honderd dingen tegelijk kunnen en overal mogelijkheden zien. Terwijl anderen ons regelmatig vertellen dat we ons op één ding moeten focussen, worden wij juist enthousiast van alles wat er mogelijk is. En als we een leuk idee hebben, gaan we er het liefst meteen mee aan de slag.

Tijdens die conferentie begon de volgende presentatie. We keken elkaar aan, maakten een klein hoofdgebaar. Zullen we? Meer woorden waren niet nodig. Even later waren we verdwenen, giechelend als twee schoolkinderen, op zoek naar avontuur in de Mexicaanse stad.

We zagen elkaar opnieuw in Parijs en Amsterdam. Iedere keer deden we gekke, onverwachte dingen. Zo ontstond het idee om een keer samen wat langer op avontuur te gaan. Ruim een jaar later prikten we vrij willekeurig Oezbekistan als bestemming, omdat Victor uit Moskou kwam en ik uit Bangkok, en dit ongeveer in het midden lag… We zouden elkaar in Tasjkent ontmoeten en een week lang op pad gaan, zonder vast reisschema of lijst met bezienswaardigheden die we moesten afwerken.

Om samen een idee te krijgen van wat avontuur voor ons betekent en hoe we onze reis wilden vormgeven, bedachten we twaalf avonturenregels. Geen verplichtingen of checklist, maar een speelse manier om onszelf uit te dagen.

ADVENTURE RULES 🇺🇿

Esther & Victor’s Guide to Unique Experiences, Getting Lost & Feeling Alive

Als een local iets voorstelt wat niet commercieel is, zeggen we JA. Thee drinken bij oma? Ja. Een willekeurige bruiloft? Ja. Mysterieus eten waarvan we geen idee hebben wat het is? Ja. Een uitnodiging van een local krijgt automatisch voorrang op onze planning, tenzij veiligheid, slaap of gezond verstand anders bepalen.

Als iemand een gesprek met ons begint, gaan we erop in. Niet doen alsof we diegene niet gehoord hebben. Een paar woorden, een glimlach, een gedeeld moment. Kijken waar het toe leidt.

Verkeerde afslag? Interessant steegje? Vreemd geluid? We gaan op onderzoek uit in plaats van meteen terug te lopen. Eén keer per dag mag ieder van ons zeggen: “Ik heb geen idee wat dit is, maar laten we gaan!” De ander moet dan mee.

Als een kat (of een ander interessant dier) onze aandacht trekt en ergens naartoe loopt, volgen we hem. Een steegje in? Prima! De hoek om? Natuurlijk! Wie weet waar we terechtkomen?

Op iedere lokale markt moeten we allebei iets kopen of proberen wat we nog nooit hebben gezien, geproefd of meegemaakt. Bonuspunten als we absoluut geen idee hebben wat het is.

Geen Starbucks, McDonald’s, restaurants van internationale hotels of andere plekken die we thuis net zo goed kunnen vinden. Lokaal gaat boven vertrouwd. Tenzij er echt sprake is van een noodsituatie.

Elke dag doen we iets aardigs voor iemand, zonder er iets voor terug te verwachten. Een zwerfdier eten geven, een oma helpen, een enthousiaste student wat Engels leren of iets kopen bij de marktverkoper die het het hardst nodig lijkt te hebben. We kunnen zelfs een speciaal budget maken om onderweg aan vriendelijkheid uit te geven.

Elke dag doen we minstens één ding waardoor we ons écht ALIVE voelen. Iets nieuws, spannends, geks, gênants of totaal buiten onze comfortzone. Adrenaline, lachen, giechelen, kriebels in je buik. Als je hart er sneller van gaat kloppen of je er een enorme glimlach van krijgt, telt het mee. En als je de ander dat gevoel bezorgt, telt het dubbel!

Elke dag leggen we minstens één gewoon moment vast dat laat zien hoe Oezbekistan écht voelt. Geen beroemde bezienswaardigheid, maar het dagelijks leven. Iedere avond kiezen we allebei ons verhaal van de dag. Niet noodzakelijk het mooiste moment, maar het verhaal dat we over tien jaar nog steeds vertellen.

We krijgen ieder ÉÉN veto voor de hele reis. Geen uitleg nodig. Gebruik het verstandig. Want op is op.

Klagen mag, maar het moet grappig zijn. Als je de ander er niet mee aan het lachen krijgt, moet je stoppen met klagen.

Op onze laatste dag moeten we iets doen wat we vóór het begin van dit avontuur nooit bedacht zouden hebben.

De eerste dag liepen we willekeurig wat rond in Tasjkent. Toen wilden we naar de Chorsu Bazaar. Victor stelde voor om de metro te nemen. Mijn eerste reactie was weerstand. Ik heb totaal geen richtingsgevoel en zag ertegenop om uit te zoeken hoe het metrosysteem werkte. Een taxi leek me veel gemakkelijker.

Maar we namen de metro. En wat bleek? De metrostations van Tasjkent zijn prachtig! Sommige lijken wel paleizen, met kroonluchters, mozaïeken en indrukwekkende plafonds. Voor twintig eurocent reis je van het ene prachtige station naar het andere.

Op de Chorsu Bazaar besloten we ons niet te laten leiden door een route of een lijstje, maar door onze zintuigen. We liepen door kleine straatjes vol geuren, geluiden en eten. Er kwam een oud vrouwtje in traditionele kleding voorbij met een kinderwagen vol zelfgemaakte gerechten. We kochten een knapperig, vierkant pasteitje dat gevuld bleek met spinazie. Heerlijk!

Bij een andere verkoper zag ik pakketjes met wijnbladeren liggen. Ik dacht dat het dolma was, gevuld met rijst en vlees, dus ik kocht er eentje. Toen we het openmaakten, bleken het alleen wijnbladeren te zijn. Ik dacht: oeps, verkeerde aankoop. Maar Victor zei: “Zullen we ze gewoon even proeven?” En ze bleken heerlijk! Blijkbaar waren ze gekookt in een soort bouillon.

Even later hoorde ik ergens een ritmisch hakkend geluid. We liepen erop af en kwamen terecht bij een klein, verscholen stalletje waar een man plov (rijstpilaf) aan het bereiden was. Hij hakte vet schapenvlees in reepjes en schepte het over de rijst. We gingen zitten en aten er heerlijke lokale plov. Een mevrouw bracht ons ook nog salade en thee die er kennelijk bij hoorden. Betalen (ca. €3,50) hoefde pas achteraf.

Na de markt stelde Victor voor om zomaar één of twee haltes met de metro te nemen en te kijken waar we uitkwamen. We kozen een station omdat we de naam leuk vonden.

We kwamen terecht in een bijzonder park vol kunstmatige dieren en bomen. Er stonden giraffen en olifanten gemaakt van heggen, al bleken sommige bomen en planten bij nader inzien ook nep te zijn. Een paar mannen lieten ons zelfs binnen in een gedeelte van het park dat eigenlijk gesloten was.

Toen kwamen we een rood plastic dubbeldekkerbusje tegen, een miniversie van de Londense bus, duidelijk bedoeld voor kinderen. Ik zag Victor kijken. Hij zag mij kijken. “Oh kijk, wat grappig, zo’n bus!” We keken elkaar aan. In ons eentje hadden we het waarschijnlijk nooit gedaan. Maar als iets ons allebei opviel, was dat reden genoeg om het te proberen.

Dus stapten we in. Twee volwassen ondernemers in een plastic kinderbusje, ergens in een park in Tasjkent. Giechelend als schoolkinderen.

Onderweg zagen we een toeristisch 3D-filmtheater. Omdat ik in Kazachstan zo onder de indruk was van het ‘vliegen’ over het land, stelde ik voor dit te doen. Helaas was het deze keer een beetje knullig gedaan, met korrelig beeld en de beweging van de stoelen sloot niet helemaal aan bij het beeld. Maar we kregen wel een indruk van het land. Voor Victor was het de eerste keer dat hij zoiets deed en tot mijn verbazing was hij een beetje bang voor de bewegende stoel. Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar later bleek hij in alle hevigheid met die angst geconfronteerd te worden…

De volgende dag wilden we de stad uit en boekten we via GetYourGuide een privégids om de bergen bij Tasjkent te verkennen. Onderweg stelde hij voor om te stoppen bij een plek waar ze volgens hem heerlijke lokale somsa maakten, een soort samosa die in een traditionele kleioven wordt gebakken.

Toen we aankwamen, stond de parkeerplaats vol auto’s. Mijn eerste reactie was: “O nee, dit is vast zo’n toeristenplek. Rijd maar door.” Maar Victor zei: “Zullen we toch even kijken?”

Het was zondag en al die auto’s bleken van lokale families te zijn, die onderweg naar de bergen stopten om iets te eten. Geen toerist te bekennen.

Ze hadden verschillende soorten somsa, waaronder een variant met paardenvlees. Dat wordt traditioneel veel gegeten in Centraal-Azië, vooral in buurland Kazachstan, maar ook in Oezbekistan. Victor besloot natuurlijk zo’n somsa te bestellen.

Bij de kleioven stonden twee mannen die met ongelooflijke snelheid en precisie de somsa tegen de binnenwand van de gloeiend hete oven plakten. Fascinerend om te zien! Ik wilde het filmen, maar onze gids zei dat dat niet mocht van de eigenaar. Dus vroeg ik het rechtstreeks aan de mannen die aan het werk waren, wijzend op mijn camera: “Mag ik een foto of filmpje maken?” Ze knikten ja.

Waarop onze gids opnieuw protesteerde: “Maar de eigenaar wil dat niet!” Tja, de mannen die het werk deden, vonden het prima. Dus ik maakte toch een filmpje.

We aten heerlijke somsa, bewonderden de lokale families die een weekendtripje maakten. En er kwam een kat gezellig op schoot zitten.

Onze gids bleek ondernemende ambities te hebben. Hij werkte voor een baas, maar stelde ons tijdens de rit voortdurend vragen. Hoe begin je je eigen bedrijf? Wat vinden jullie van dit idee? Welke kansen zien jullie in het toerisme? Hoe gaat die markt zich ontwikkelen?

Onderweg zagen we overal kleine, vierkante minibusjes rondrijden. Victor raakte gefascineerd. Wat kost zo’n busje eigenlijk? Zou je er eentje naar Frankrijk kunnen importeren?

Binnen de kortste keren zat hij te googelen en op Marktplaats te kijken. Voor een paar duizend euro zou je blijkbaar zo’n busje kunnen kopen en importeren.

“Ik app even een paar vrienden. Als er twee ja zeggen, doen we het.”

Een paar minuten later had hij antwoord en begon hij met onze gids te overleggen hoe die hem zou kunnen helpen.

Vanaf dat moment keek Victor overal naar die busjes. Als we ergens parkeerden waar lokale mensen in zo’n busje zaten, ging hij kijken hoe ze het hadden ingericht. De ene familie had er een tafel in gebouwd. In een ander busje zaten mensen te roken. Soms zaten er wel twaalf familieleden bij elkaar. Een bed erin? Ledverlichting? Een muziekinstallatie? Een rijdend feestje?

Victor begon serieus na te denken over het importeren van een minibusje. Hij kon onze gids meteen bij het project betrekken. Een idee dat een paar uur eerder nog niet bestond, werd ineens een serieuze opdracht voor iemand die we onderweg hadden ontmoet.

Bij Amirsoy namen we een moderne gondel de bergen in. Boven op de berg stond iemand met een 360-gradencamera en muziek. Je kon betalen om een filmpje te laten maken terwijl de camera om je heen draaide.

Zo’n typische toeristische attractie waarvan je normaal gesproken denkt: wat cheesy!

Maar onze blik werd er allebei naartoe getrokken. We keken naar de camera, keken naar elkaar en dachten allebei hetzelfde. Zullen we?

Ach, cheesy. En toen: we doen het! En we trekken ook nog wel zo’n lokale klederdrachtjas aan… 🙂

Dus stonden we daar boven op die berg, te dansen op spirituele muziek, terwijl de camera om ons heen draaide en het prachtige berglandschap op de achtergrond zichtbaar was.

Dat filmpje is een van onze favoriete herinneringen aan de hele reis geworden.

Na het filmen besloten we een stukje te wandelen. Dat werd uiteindelijk een behoorlijk zware klim. Het pad was zo steil dat we op een gegeven moment nauwelijks nog op onze benen konden staan. Er was een reëel gevaar dat we naar beneden zouden storten en/of een lawine zouden veroorzaken. Ik dacht meerdere keren dat we eigenlijk moesten stoppen. Maar we gingen toch door.

Toen we uiteindelijk weer boven kwamen, waren we kapot. We hadden het overleefd! En we voelden ons allebei ontzettend ALIVE.

Overal in de bergen stonden mensen lokale producten te verkopen. Onze gids kocht een potje honingraat, met de honing nog tussen de bijenwas.

“Ik gebruik dit als kauwgom”, vertelde hij. “Willen jullie ook proberen?”

Natuurlijk! Dus daar stonden we, midden in de bergen van Oezbekistan, te kauwen op bijenwas met een beetje honing erin.

Even verderop verkocht een vrouw piepkleine frambozen uit de bergen. Ze kostten bijna niets en waren werkelijk de lekkerste frambozen die we ooit hadden gegeten. Zo intens van smaak! We namen een plastic bakje mee.

De moderne gondel bij Amirsoy was een enorme glazen cabine voor tien personen, we hadden de hele cabine voor onszelf. We gingen twee keer een kwartier omhoog, in totaal een half uur.

Victor vond het behoorlijk spannend. Wat ik grappig vond, want hij is een jonge vent die voortdurend van alles onderneemt. Maar hij vertelde dat hij niet zozeer hoogtevrees had. Het ging hem om de afhankelijkheid van zo’n apparaat dat aan een kabel hangt. Wat als er iets misgaat?

In de gondel begon hij ChatGPT vragen te stellen. Hoe werkt zo’n kabelsysteem precies? Hoe koppelen de gondels bij de stations los van de kabel? Wat kan er allemaal misgaan?

Om hem gerust te stellen vertelde ik over mijn jeugd, toen ik in de jaren zeventig met mijn ouders ging skiën. Destijds zat je gewoon op een open stoeltjeslift, zonder voetensteun, met alleen een dun kettinkje voor je langs. Mijn moeder vond dat doodeng, maar ik vond het heel normaal en vooral ontzettend leuk.

Wat we op dat moment nog niet wisten, was dat de volgende stop van onze privétour precies zo’n ouderwetse stoeltjeslift zou zijn.

Bij Chimgan stond een gammel ogend exemplaar, misschien zelfs uit de jaren zestig. In de rij om in te stappen werd Victor steeds stiller en bleker. Ik moest ontzettend lachen om zijn gezicht, maar voor hem was het echt een big deal.

Hij stapte toch in. Daar zaten we dan, hoog boven de berghelling, met onze benen bungelend in de lucht, een dun kettinkje als beveiliging en een plastic bakje met de lekkerste bergframbozen ooit op schoot.

Langzaam begon Victor aan het idee te wennen. Bij het uitstappen was hij een stuk ontspannener. Totdat we beseften dat we boven op een berg stonden. En ook weer naar beneden moesten.

Achteraf vertelde Victor dat deze stoeltjeslift een van de hoogtepunten van de hele reis was.

Aan het einde van de dag vonden we het zo mooi in de bergen dat we helemaal geen zin hadden om terug te gaan naar Tasjkent. Dus zeiden we tegen onze gids: “Ga jij maar terug naar de stad. Wij blijven hier.”

We openden Booking.com en zochten een hotel met een spa. Dat bleek helemaal aan het einde van een weg te liggen, midden in de bergen. Een prachtig modern hotel, met een sauna, gym en ontzettend vriendelijke medewerkers. Uiteindelijk bleven we er twee nachten.

De eerste avond in het hotel keken we Involuntary, een film die ontzettend saai was. Het grappige was dat de film ging over het belang van je uitspreken. Speaking up.

Maar geen van ons tweeën zei dat we de film eigenlijk helemaal niet leuk vonden en beter iets anders konden gaan kijken. Dus zaten we allebei braaf die tergend saaie film uit te kijken. Pas achteraf ontdekten we dat we allebei hetzelfde hadden gedacht.

Een film over speaking up, en we hadden allebei onze mond gehouden!

We hebben er ontzettend om gelachen.

De volgende ochtend was ik veel vroeger wakker dan Victor, die nog in een andere tijdzone zat en veel later was gaan slapen. Ik ging een stukje wandelen, ontbeet rustig en genoot van de stilte in de bergen. Toen Victor eindelijk wakker werd, bleek het internet van het hotel niet meer te werken. Zelfs de elektriciteit viel af en toe uit.

En ineens konden we allebei niet meer doen wat we van plan waren. Victor moest nog wat werken, we wilden een extra nacht boeken, het weerbericht bekijken en ik had allerlei ideeën die ik wilde uitzoeken.

Ik merkte hoe vaak ik iets bedacht en vervolgens automatisch naar internet of ChatGPT wilde grijpen. Alsof mijn hersenen inmiddels een digitaal verlengstuk hadden gekregen. En zonder dat verlengstuk voelde ik me behoorlijk beperkt.

Het grappige was dat we juist op avontuur waren gegaan om minder te plannen, minder vanuit ons hoofd te leven en meer open te staan voor het moment. En nu zaten we midden in de bergen, in een prachtig hotel, in goed gezelschap, zonder enige verplichting. Zelfs het internet, onze verbinding met de buitenwereld, was uitgevallen.

Het universum leek ons op een presenteerblaadje aan te bieden: doe het maar even rustig aan!

Maar in plaats van te genieten van alles wat er wél was, bleef mijn hoofd bezig met alles wat ik niet kon doen.

Uiteindelijk gingen we weer op bed liggen. Een beetje slapen, een beetje kletsen. Af en toe zeiden we dat we toch echt naar buiten moesten, want het was november en er waren nog maar een paar uur daglicht over. Maar we bleven treuzelen. En toen we eindelijk naar buiten gingen, begon het na vijf minuten te regenen. Dus gingen we weer naar binnen.

We hadden twaalf avonturenregels bedacht om onszelf uit te dagen, maar misschien was dit wel de grootste uitdaging van allemaal: gewoon ergens zijn, zonder dat er iets hoeft te gebeuren.

Die avond gingen we naar de gym en sauna, aten in het hotelrestaurant en besloten nog een film te kijken.

We kozen Palm Springs, een komedie over mensen die vastzitten in een time loop. Iedere keer worden ze opnieuw wakker op 9 november. Wat ze ook proberen, ze komen niet verder.

Dat paste wel heel erg bij onze dag. Wij zaten ook vast in een soort bubbel. Geen internet, af en toe geen elektriciteit, geen mogelijkheid om dingen te regelen, regen zodra we naar buiten gingen.

Aan het einde van de film weten de hoofdpersonen eindelijk uit hun time loop te ontsnappen. En dan wordt het 10 november.

Precies op dat moment realiseerde ik me dat het bij ons ook net na middernacht was geworden. Op 10 november!

We keken elkaar aan. WTF?!

We hadden uitgerekend in de nacht van 9 op 10 november deze film gekeken, op precies hetzelfde moment dat de hoofdpersonen uit hun time loop ontsnapten.

We vroegen voor de grap aan ChatGPT hoe we uit onze eigen time loop konden ontsnappen. Dat leverde eerst hilarische antwoorden op. Totdat we bleven volhouden dat het echt was en ChatGPT ineens heel serieus werd. We moesten medische hulp zoeken!

Daar lagen we helemaal in een deuk, in ons afgelegen hotel in de bergen, na een dag waarop de tijd toch al leek stil te staan.

Er gebeurde nog iets bijzonders in dat hotel. Ik had ontzettend veel zin in taart. Maar omdat er bijna geen gasten waren, hadden ze nauwelijks iets van de menukaart beschikbaar. Geen chocolade, geen pannenkoekjes, geen gebak. Helemaal niets.

Ze hadden nog wel een fruitplankje voor me gemaakt, maar ik wilde eigenlijk gewoon een lekker stuk taart. En omdat we midden in de bergen zaten, konden we ook nergens anders iets halen. Ik kon aan niets anders denken dan taart…

Die avond zaten we weer in het restaurant. Er was maar één andere familie, een Russische familie die helemaal opgedoft was en kennelijk iets te vieren had.

Toen we klaar waren met eten, kwamen er ineens twee kinderen naar onze tafel. Met twee schoteltjes. En daarop twee prachtige stukken taart met chocolade en noten!

Het bleek dat iemand van de familie jarig was en ze hun verjaardagstaart met ons wilden delen.

We hadden de hele dag gehoord dat er geen taart was. We konden nergens taart kopen. En ineens kwam de taart gewoon naar ons toe.

Alsof mijn bestelling toch ergens was aangekomen.

Aan het einde van onze reis zaten we samen in de taxi en bespraken we onze hoogtepunten. Door samen terug te kijken, verhalen te delen en te analyseren wat we hadden meegemaakt, kregen sommige gebeurtenissen ineens veel meer betekenis. Soms had de ander iets gezien of ervaren wat je zelf helemaal niet had opgemerkt.

Zo had ik tijdens de reis terloops een opmerking gemaakt over iets in Victors familie. Voor mij was het een kleine observatie geweest, maar achteraf vertelde hij dat die opmerking voor hem enorm belangrijk was. Hij had nog nooit op die manier naar de situatie gekeken. Ineens zag hij dat hij zelf iets kon doen en hij besloot er actie op te ondernemen.

Wat deze week voor mij zo bijzonder maakte, was vooral de manier waarop we door de wereld bewogen.

We hadden geen haast, geen lijstje bezienswaardigheden dat af moest en geen bestemming waar we op een bepaald tijdstip moesten zijn. Daardoor ontstond er ruimte om op andere dingen te letten. Een geluid uit een steegje. Een interessante geur. Een kat die ergens naartoe loopt. Iets onbekends op de markt. Een grappig busje. Of gewoon dat gevoel in je lichaam dat zegt: hé, hier wil ik meer van!

Normaal gesproken luisteren we zoveel naar ons hoofd. We moeten ergens zijn, iets afmaken, productief zijn. We bewegen van afspraak naar afspraak, van taak naar taak, van bestemming naar bestemming. Ondertussen missen we misschien wel de helft van wat er om ons heen gebeurt.

Wat als je eens wat vaker naar je zintuigen zou luisteren? Naar je nieuwsgierigheid? Naar dat kleine gevoel van opwinding wanneer iets je aandacht trekt?

Dat kan overal. Tijdens je dagelijkse rit naar je werk, op een familiebijeenkomst die je normaal gesproken misschien saai zou vinden, tijdens een wandeling door je eigen buurt of gewoon samen met je partner.

En soms betekent dat juist helemaal niets doen. Zoals die dag in de bergen, toen het universum ons alle mogelijkheden om productief te zijn uit handen nam en ons eigenlijk maar één ding vroeg: geniet van wat er al is.

Misschien is het grootste avontuur wel om het gewone leven weer met verwondering te bekijken.

En soms hoef je helemaal niets te doen.

Dan komt de taart vanzelf.