Brief aan mijn jongere ik

Wat zou jij tegen je jongere zelf willen zeggen als je de kans had?

Op mijn 40e kreeg ik die unieke kans. Viola Welling vroeg me om mee te doen aan haar boek Brief aan mijn jongere ik, waarin bijzondere Nederlandse vrouwen een openhartige brief schrijven aan zichzelf toen ze nog een tiener waren.

Wat had je in die tijd graag willen weten? Welke kennis die je nu hebt, zou je aan je jongere zelf willen overbrengen? Welke boodschap zou je jezelf willen meegeven.

Ik kan iedereen aanraden om zo’n brief te schrijven. Het geeft veel inzichten en werkt therapeutisch. Het was een geweldige ervaring. Hierbij mijn brief.

Ter gelegenheid van mijn 50e verjaardag heb ik het boek weer eens uit de kast gehaald. Nog steeds doet deze brief iets met me. Helemaal onderaan deze blog kun je zien hoe ik mijn 50e verjaardag vier en hoe jij een van de 50 cadeaus kunt claimen.

Curacao, 6 november 2010

Lieve Esther,

Wat ben ik blij dat ik de kans krijg om je deze brief te schrijven. Tijdens mijn workshops laat ik de deelnemers wel eens visualiseren dat ze zich in hun eigen succesvolle toekomst bevinden. Vandaaruit vraag ik ze een ansichtkaart aan zichzelf te sturen. Een advies van hun toekomstige aan hun huidige ik dus. Dat werkt altijd perfect. Grappig dat ik er nooit aan heb gedacht om zoiets voor mezelf te doen. ‘De kinderen van de tandarts hebben rotte tanden’ wordt toch weleens gezegd?

Stoere Esther, jij bent je hele jeugd een beetje een buitenbeentje geweest. Je speelde graag alleen, verloor je in boeken en was gek op dieren. De Golden Retriever Waldo was je beste vriendje en je droomde ervan om later met paard en wagen naar school te gaan. Je ging er automatisch vanuit dat jouw wereld altijd zo klein en veilig zou blijven.

Binnenkort breekt er echter een tijd aan dat je er wel graag ‘bij wilt horen’ en ik wil je vast waarschuwen voor de rare ‘codes’ die groepen mensen erop na houden. Het is goed om te proberen die codes te begrijpen zodat je je sociaal kunt redden, maar ik wil je hierbij alvast verklappen dat je toch altijd anders zult zijn en dat iedereen dat op de één of andere manier ook direct door zal hebben.

Weet je nog dat de meester in de zesde klas van de lagere school vroeg wie er nog in Sinterklaas geloofde en dat jij als eerste – en enige in de klas – enthousiast je hand opstak? Toen iedereen, inclusief de meester, je verbaasd aankeek, probeerde je nog te doen alsof je toevallig aan je haar zat, maar het was voor iedereen duidelijk: de twaalfjarige Esther leefde in een hele andere wereld dan de rest.

Als buitenbeentje leer je dat het leven draait om het ontdekken van jezelf. Het blijkt een kunst om jezelf, met je sterke en zwakke punten, te accepteren. Toch besef je uiteindelijk dat je bent zoals je bent en dat jouw pogingen om te zijn als anderen geen enkele zin hebben. Daarom ga je op zoek naar die ideale omstandigheden waarin AL je eigenschappen tot hun recht kunnen komen, ook de zwakke want je weet inmiddels dat je dan juist zult groeien.

Tijdens je reizen zul je leren dat ‘normaal’ of ‘gemiddeld’ een flexibele term is en dat de wereld veel groter is dan de meeste mensen weten. Je zult overal andere ‘buitenbeentjes’ net als jij ontdekken, die allemaal een bijzonder talent hebben. Soms worden ze daarmee gepest, soms worden ze er zelfs om vervolgd. Anderen hebben geleerd hun talent in te zetten voor de maatschappij en worden daarom gewaardeerd. Onrecht zul je overal herkennen en dat maakt iets in je los waardoor je een kracht ontdekt waarmee je door muren heen kunt breken.

Als je op het idee komt om je voor goede doelen in te zetten, zul je eerst jarenlang niet serieus worden genomen omdat je nog zo jong en onervaren bent. Houd echter vol, want op een gegeven moment, zodra je veel publiciteit krijgt, zul je merken dat dat ‘girl next door’ imago je juist van pas komt. Dan word je ineens toegankelijk, spontaan en laagdrempelig genoemd, in plaats van naïef! Als je straks als freelancer voor grote bedrijven gaat werken en je enthousiasme en daadkracht los laat op je tijdelijke collega’s, zullen ze je soms als ‘drammerig’ bestempelen. Wanneer je later exact die zelfde kwaliteiten inzet voor goede doelen, ben je ineens een doorzetter! Je blijft je verbazen over het ‘hokjesdenken’ van mensen.

Ik wil je niet te veel verklappen, want een groot deel van de lessen van het leven zitten in de ervaring zelf; onverwachte omstandigheden, keuzes en fouten maken, daarvan leren en uiteindelijk je doel bereiken. Als ik je nu al zou vertellen wat er op je pad komt, dan neem je misschien andere beslissingen en dan loopt alles heel anders.

Neem van mij aan: het zal niet makkelijk zijn en af en toe zul je je verloren voelen. Mensen, organisaties en zelfs goede doelen stellen je soms enorm teleur. Als ik nu terugkijk, zou ik niet alles nog een keer willen meemaken; mensen met dubbele agenda’s, onrecht, frustratie, enorm hard werken en niet de waardering krijgen die je verdient omdat andere betrokkenen zich bedreigd voelen, jaloers zijn of andere belangen hebben. Maar ik zou het ook beslist niet allemaal willen missen. Je ontmoet heel veel bijzondere mensen, doet inspiratie op en leert jezelf onder extreme omstandigheden kennen. Uiteindelijk, dat beloof ik, is het allemaal de moeite waard. Achteraf kun je alle puntjes met elkaar verbinden en wordt het grotere plaatje je helder.

De scherpe kantjes van het leven hebben me uiteindelijk gebracht waar ik nu ben. Ik sta enorm stevig in mijn schoenen en weet mezelf te redden in iedere situatie, waar ook ter wereld. Ik heb miljoenen euro’s ingezameld voor goede doelen, wekenlang zonder eten in een verlaten grot gewoond voor een reality-tv-programma, veel van de wereld gezien en kan nu kiezen wat ik wil doen, waar en wanneer ik maar wil. Geloof me, het is de moeite waard! Ooit komen er zelfs dagen dat je andere mensen kunt inspireren en verder kunt helpen met jouw ervaringen. Zalen vol mensen zullen naar jouw verhalen komen luisteren en duizenden mensen zullen jouw boeken kopen en met die kennis hun eigen dromen achterna gaan…

De belangrijkste tip die ik voor je heb is: twijfel nooit aan jezelf. Volg je gevoel. Ook al zegt iedereen dat je ongelijk hebt, als jij voelt dat je in je recht staat, houd dan toch vol. Probeer echter niet tegen heug en meug anderen te overtuigen van je gelijk. Dat kost veel te veel energie en sommige mensen willen nu eenmaal gewoon niet. Er is een verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen, dat moet je beseffen. Je zult veel onrecht tegenkomen. Je kunt veel zaken veranderen, maar niet alles. Sommige dingen zijn niet de moeite waard om je boos over te maken of je energie in te steken. ‘Choose your battles wisely’.

Laat je niet afschrikken door mijn adviezen en verhalen. Jij bent de voorzitter van je eigen vergadering: jij bent in charge! Vergeet dus vooral ook niet te genieten. Het gevoel van vrijheid dat je krijgt als je op reis bent, ervaringen verzamelt en indrukken opdoet, dat neemt niemand je meer af. De herinneringen die je later wilt hebben, moet je nu maken!

Ik wens je heel veel plezier en kracht de komende tijd!

Groetjes van je veertigjarige ik.

Esther

Ps: Vergeet alsjeblieft niet om goede aantekeningen te maken van alles wat je meemaakt. Houd een dagboek bij met gedachten, quotes, gevoelens en feiten. Daar zul je heel veel aan hebben als je jezelf beter wilt leren kennen en vooral als je later een boek gaat schrijven. En, last but not least… maak regelmatig back-ups van je computerbestanden, dat gaat een hoop stress schelen!

Wil jij ook schrijven?

Ik raad je van harte aan om ook zo’n brief aan je jongere ik te schrijven en hem goed te bewaren. Jaren later is het ook weer fantastisch om te lezen met de kennis die je dan weer hebt opgedaan. Vind je schrijven lastig? Ga gewoon zitten op een rustige plek en neem de tijd. Probeer te voelen wat jouw onbewuste je te vertellen heeft. Je kunt het niet fout doen. Schrijf wat er in je opkomt. Het hoeft niet aan bepaalde eisen te voldoen. Je schrijft vanuit je hart.

Share this Blog post: