Van alle markten thuis
Internationale merknamen vormen een aparte uitdaging. Jaren geleden noemde Lada haar nieuwe merk auto “Nova”, met de bedoeling dat dat als “nieuw” zou klinken. Niemand had erover nagedacht dat “no va” in het Spaans betekent “rijdt niet”.
De comedyclub Boom Chicago heeft een leuke act over hoe buitenlanders Nederlandse (merk)namen zien. Rabobank lijkt bijvoorbeeld verdacht veel op Rob-A-Bank (beroof een bank).

Van links naar rechts
Om verwarring te voorkomen en taal- en cultuurverschillen te omzeilen probeerde een slimme fabrikant van babyvoeding in plaats van tekst alleen beelden te gebruiken. Op het internationale potje babyvoedsel was daarom een serie van drie plaatjes te zien: een huilende baby; de baby krijgt het potje babyvoeding; en daarna een lachende baby. Fool proof, dachten ze. Ze hadden er alleen geen rekening mee gehouden dat ze in sommige landen van rechts naar links lezen in plaats van andersom. Daar zien ze dus een blije baby, die het potje eten van merk X krijgt en vervolgens in huilen uitbarst….
Kun je het eigenlijk nog wel goed doen?

Big Nose Projects
Zelf moest ik jaren geleden mijn eenmanszaak inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Mijn familie is joods en mijn toenmalige vriendje noemde Joodse mensen altijd voor de grap “bignoses”. “Waarom noem je je zaak niet gewoon Jacobs Big Nose Projects?” was zijn suggestie. JBN Projects werd het. Ik vond het wel grappig, was toch niet van plan reclame te maken en dacht dat niemand er ooit naar zou vragen.
Tijdens Coins for Care was er bijna dagelijks een journalist die me ondervroeg over mijn vrijwilligerswerk en automatisch ook op mijn werk en bedrijf kwam. “En, waar staat JBN Projects eigenlijk voor?” vroegen ze onvermijdelijk. “Ach, dat is niet zo belangrijk” antwoordde ik dan ontwijkend. Als ze doorvroegen probeerde ik aarzelend nog wel eens iets van “Jacobs Business Network”, maar al snel viel ik door de mand en moest ik met rode koontjes de werkelijke afkorting en de achtergrond uitleggen. Uiteindelijk heb ik de naam veranderd in estherjacobs.info naar mijn website. Lekker straightforward. Toch mis ik soms JBN Projects nog wel eens… Die naam bleef in ieder geval wel hangen!

Deze blog, die ik jaren geleden schreef, inspireerde me om vreemde namen en woordspelingen bij te houden:

We weten dat de “rich and famous” van Nederland in Amsterdam-Zuid wonen. We weten ook dat de huizen daar niet te betalen zijn en dat winkelen er duur is. Gelukkig maken ze daar zelf grapjes over. Zo wordt de duurste groenteboer in de Cornelis Schuyt straat met een knipoog de “groente juwelier” genoemd.

Zielig, die Arabische vrouwen die van hun man zich volledig moeten bedekken met een Burka. Vooral als je daar zelf in de warmte op het strand zit, kan je je niet voorstellen hoe het is je hele lichaam constant onder een zwart doek te moeten verbergen. Zouden deze vrouwen dan nooit eens in de zee kunnen zwemmen bijvoorbeeld? Jawel, daarvoor is een speciale uitvinding, een Burka in dunne, sneldrogende bikini-stof. De BurKini is geboren!

Ibiza is heerlijk! Weg van het drukke deel waar alle vakantiegangers naar de disco’s gaan, is er het rustige noordelijke deel. Daar wonen de hippies die lang geleden naar het eiland zijn gekomen. Zij maken schilderijen, mooie sieraden en andere kunst en verkopen die om ‘s winters brandhout te kunnen kopen tegen de kou. Tenminste, dat was vroeger zo. Als je nu op de zogenaamde “hippie markten” komt, moet je parkeergeld en soms zelfs entree betalen! De oude hippie mentaliteit is een beetje verdwenen, ze zijn commercieel geworden. Commershippies dus…

Net als een travestiet met zijn identiteit als man worstelt, kan een allochtoon in de knoop zitten met zijn nationaliteit. Een travestiet kan het gevoel hebben dat hij in het verkeerde lichaam is geboren. Een Transochtoon kan bijvoorbeeld een Marrokaan zijn die zich zo Nederlands voelt, dat ook hij het gevoel heeft in het verkeerde land te zijn geboren. “Iek ben nedrlandr, egt war!”

Consultants, coaches, adviseurs. Allemaal hebben we er wel een paar om ons heen. Ze worden soms ook wel ‘insultants’ genoemd. De volgende gefrustreerde uitroep van een collega behoeft dan ook geen verdere uitleg: “Advizeur!”

De lievelings hond van een vriendin van mij was overleden. Wat zeg je op zo’n moment? Zonder dat ik het doorhad, zorgde een typefout in mijn mailtje aan haar voor de gepaste woorden: “Gehondoleerd”…

Hoor je ook een leuke woordspeling? Reageer of mail me even!

Ik was lang vegetarisch omdat ik het als kind zielig vond dat dieren werden doodgemaakt. Na een aantal jaren van ‘niet aan willen denken’ en toch weer vlees eten (het is namelijk best lekker, zeker als je op Curaçao op een boot aan het BBQ-en bent!), ben ik er nu achter dat de issue niet is dat we dieren doodmaken om te eten. OK, het is een vervelend idee, maar mensen doen dat al duizenden jaren lang en in de natuur is dat ‘gewoon’.
Waar het wel om gaat is wat voor leven die dieren hebben voordat we ze doodmaken. Tegenwoordig is de vraag OF ze überhaupt wel een leven hebben. Vroeger, op de boerderij was het nog te doen. Ze werden min of meer met respect behandeld; het was ook in het belang van de boer dat de dieren gezond waren totdat de donkere dag van het ‘schoolreisje’ kwam, waarvan ze niet terugkeerden. Maar tegenwoordig, met de massaproductie, ook wel factory farming genoemd, worden dieren uit naam van efficiency en kostenreductie vanaf hun geboorte behandeld alsof ze al dood zijn. Staarten, tanden, snavels, testikels, oren, nagels en andere uitstekende delen worden zonder verdoving afgehakt of geknipt. Ze worden gebrandmerkt, in grote aantallen in te kleine hokken zonder daglicht gestopt, waar ze niet kunnen bewegen en elkaar en zichzelf uit verveling verwonden. Ze krijgen hormonen en ander onnatuurlijk voedsel waardoor ze zo hard groeien dat ze nauwelijks nog op hun poten kunnen staan. Om te voorkomen dat ze ziek worden, krijgen ze standaard antibiotica toegediend.
Tegen de tijd dat ze geslacht worden zijn de dieren ziek, depressief en door het transport, de stress en pijn van het slachten komen er ook nog eens enorme hoeveelheden adrenaline in hun lichaam.

Dat is het vlees wat wij eten. Wij krijgen hormonen, antibiotica, angst, stress en agressie binnen. Om die smaak (of gebrek aan smaak) van vlees en gevogelte te verdoezelen, worden er ook nog smaak- en kleurstoffen aan toegevoegd. Dat is niet gezond meer! Het verklaart ook een hoop van de obesitas, allergieën en agressie in onze huidige maatschappij. (Meer hierover? Bekijk de film ‘Food Inc.‘)

Daarnaast houden deze factory farms geen rekening met het milieu. Mest en andere reststoffen worden gedumpt, grote afstanden worden afgelegd. Wist je dat vleesproductie de grootste veroorzaker van het broeikaseffect is? Meer dan 18%! Dat is meer dan transport. Dus in plaats van allemaal in een Prius rijden, kunnen we beter allemaal vegetarisch worden. (Meer hierover? Bekijk de documentaire ‘Meet the Truth‘)

Hoe kunnen intelligente mensen denken dat je iets verantwoords eet als je een ‘kiloknaller’ koopt. Het vlees is dan misschien goedkoop, maar je kunt niet verwachten dat er ook maar enige rekening is gehouden met dierwelzijn, of dat de kosten van milieuvervuiling etc. zijn meegenomen in de kostprijs.

Als je vlees eet, doe dat dan bewust, eet minder vlees en koop biologisch, liefst lokaal. Eet geen legbatterij eieren of producten waar die in verwerkt zijn. Kies voor biologisch of rondeel eieren. Er is een keurmerk ‘beter leven’ met een sterren systeem: hoe meer sterren hoe beter leven de dieren hebben gehad EN hoe lekkerder hun producten zijn.

Als we allemaal bewuster omgaan met de macht die we als consument hebben, dan zenden we de goede boodschap naar de industrie en politiek: ‘Wij zijn zuinig op onze gezondheid en die van onze kinderen. We willen dat onze aarde en ons milieu gezond blijft en we willen met respect omgaan met dieren, zelfs (of misschien wel juist) als we ze eten.’

Vote with your fork!
Eet smakelijk!

PS Dit is een samenvatting van de speech die ik gaf bij Stand Up Inspiration (#SUI38).

Iedereen kent het principe: je bent druk bezig een oplossing te zoeken voor een probleem en het lukt maar niet. Hoe harder je probeert, hoe moeizamer het gaat. Dan ga je eten, laat de hond uit of stapt onder de douche en…. ineens weet je het! Juist omdat je even afstand hebt genomen, lijkt de oplossing zich als vanzelf aan te dienen. Dat bewust even afstand nemen is ook een vorm van loslaten. Bedrijven als Google en 3M weten hoe belangrijk dat is om tot creatieve innovaties te komen. Daarom VERPLICHTEN ze hun werknemers zelfs om 10-15% van hun tijd totaal iets anders te doen: tafeltennis, golf, slapen, computerspelletjes, het maakt niet uit, als het maar niet op werk lijkt.

In de liefde weten we het al lang: if you love someone, set them free. If they come back to you it was meant to be. If they don’t, then they were never yours to begin with.
Dit geldt voor de relatie met je partner, maar zeker ook als je kinderen hebt; je weet dat je die op een dag zult moeten loslaten. Opvoeden is in feite stukje voor stukje loslaten naarmate jouw kinderen op eigen benen komen te staan. Ruimte laten om hun eigen fouten te maken.

En daar komen we op een heel gevoelig punt dat zowel privé als zakelijk van toepassing is. Wie leert ons om fouten te maken? Alles in onze maatschappij: onderwijs, werk, overheid, is erop gericht om dingen in één keer goed te doen. Fouten worden vaak genadeloos afgestraft. Maar zeg eens eerlijk; waar heb je zelf het meeste van geleerd? Van gemaakte fouten! Hoeveel ruimte geven we anderen dan om fouten te maken? Onze kinderen, werknemers, partners? En onszelf?
Misschien is het loslaten van denkbeelden en routines daarom wel zo eng. Het voelt onnatuurlijk, we zijn bang dat we dan juist fouten gaan maken.

Aan de andere kant laat vooral sport ons zien dat proberen de controle te houden soms averechts werkt. Als je met een mountainbike een enorme kuil door moet en aan de andere kant weer omhoog, mag je vooral niet remmen. Dat is het domste dat je kunt doen, dan vlieg je namelijk zo over de kop. Ook skateboarden is ontspannen. Als je je spieren verkrampt, val je en na een paar pijnlijke buitelingen ga je steeds verkrampter staan, waardoor je in een vicieuze cirkel terecht komt. Toen ik een paar jaar geleden tijdens een stressvolle tijd aan het paardrijden was, werd ik van ieder paard afgegooid. Zelfs het makste paard van stal werd wild als ik op zijn rug werd gezet. Toen ben ik maar een tijdje gestopt. Jaren later, toen alle stress uit mijn leven was verdwenen, ging het ineens een stuk beter.
Het werkt ook andersom: als je zo intensief aan het sporten bent dat je even aan niets anders kunt denken, verdwijnt alle stress uit je lichaam. Als ik op een klimmuur een moeilijke klim doe, dan is er geen hersencel die nog aan mijn ‘to do lijst’ denkt, zo geconcentreerd zijn mijn lichaam en geest bezig met de ‘gevaren’ van dat moment. Als ik in Curacao mijn dagelijkse kilometer in zee zwem, kom ik in een cadans, een soort trance, die ervoor zorgt dat ik alles ineens van een afstand bekijk en heel helder zie. Al zwemmend ben ik op mijn beste ideeën gekomen.

De volgende keer dat je het gevoel hebt dat je teveel ballen in de lucht moet houden, doe eens een experiment en laat los. Het is spannend, het gaat tegen je natuur in, maar wie weet levert het verrassende resultaten op…

The boat is safer anchored at the port; but that’s not the aim of boats.

Another perk was that I had been trying for years to get an English demo video, but somehow it never worked out. The time I flew to Berlin for an English event in exchange for a video: the filming was so bad that it could not be used. Another time I wasn’t allowed to film and so on. Now, you must understand that for somebody called ‘the No Excuses lady’ it is pretty weird to have to come up with an excuse why you DON’T have an English demo yet. But this time, during TEDx, it was going to work, I was sure. They hired a respected videographer and I would make my speech the best ever, so I was convinced this highlight would be captured in all its glory…

I have told my ‘no excuses’ story so many times already that lately I was worried whether it was getting a bit old, maybe it was getting too easy for me. So for this special occasion I wanted to try something new. A friend showed me how Prezi.com worked and I was immediately enthusiastic. Not a new sort of Powerpoint, but a completely different and creative way to make a mind-map and zoom in or out to show details, focus and relations.

For days I worked on a ‘canvas’ to tell my story. I included my Coins for Care experiences (raising $25 million for charity without any experience or a budget), but also wanted to inspire the audience to follow their dreams. I wanted to show my successes, but also my fears and insecurities. Most of all I wanted to convince that if you really want something you should never give up. So I combined elements of my personal story with lessons learned and exercises to embed some important issues.

I had 10 minutes to get all of this across…

I know my theme works best at the beginning of an event or at the end, so I had requested to be one of the first or one of the last speakers. To my surprise I was put in the middle of the second (=middle) session.
The speakers of the first session were all very nervous. You could see them struggling with their English and their rehearsed presentations. But their stories and personalities were so special, that the audience embraced them and covered them with a blanket of applause, attention, tension breaking smiles and encouragement. You could see the speakers growing on stage and deliver their best speech ever.

I was really happy for them, but was also getting more and more second thoughts about my own speech. Wouldn’t my presentation be too ‘groomed’ and too smooth after these heartwarmingly nervous speakers? Also I was still concerned about the 10-minute time limit. I am used to 60-90 minutes slots. I wanted to concentrate on getting my message across and not on the time limit. I already talk pretty fast and was afraid I would rush through my presentation.

But by the time my turn came, the event were already so much out of schedule, that I decided to just take my moment and not worry about a time limit, just like the previous speakers.

The minute I walked onto the stage I felt a connection with the audience. I had done this many times before and I felt good. Fortunately the Prezi worked and I started my presentation. I was completely into my story, trying to get my message of ‘perseverance’ across with my presentation, but also with my enthusiasm. In the beginning the audience was very interested, but after a few minutes I could detect they were getting restless. It turned out a huge firecracker ‘concert’ had started just outside of the conference room. Weird that I had not noticed the loud sounds before, I had been so focused on my presentation.

I decided to continue, but the firecrackers were getting louder and louder. In my introduction I had talked about my psychic neighbor who, when I was 16 years old, told me that the world would be coming to an end. I did not believe her and she gave me the valuable advice not to postpone anything important. “Whatever you want to do, do it NOW’. At one point it felt like the conference room was under fire, like it was going to collapse. I looked at the ceiling and started talking out loud: “ I am sorry, psychic neighbor, that I did not believe you… I am sure you were right…’ The audience laughed their tension away.

The firecrackers seemed to be coming to an end so for the second time I continued my presentation. But in stead the noise outside got louder and louder, until it came to a mind-blowing climax. Inside we could do nothing but smile and applaud. When silence fell again, I finished my presentation and was happy that I had managed to hold the attention of the audience for the most part.

‘This lady could talk us through a war’ the presenters of the event joked before the announced the next speaker, who could fortunately share his story in silence.

When I walked back to my seat I suddenly thought about the video of my speech: with all this noise I would not be able to use it as a demo video. Unbelievable that exactly during my presentation there would be this unexpected disturbance!

At first I thought that I had completely wasted my time. But then people started coming up to me, congratulating me. ‘What for?’ I was wondering. ‘For continuing under difficult circumstances’, they told me. It was weird. Everybody had been so bothered by the noise. I had hardly noticed it, until the audience started stirring and getting distracted! ‘Now I understand’ one lady shared, ‘you showed me that the more success you have, the more difficult the challenges will be, but you should never give up!’

Looking back, I think it was fitting that the firecracker concert happened during my speech. Many of the other speakers said that they would have given up, would have been so distracted that they would have stopped their presentation. So I am glad it did not happen during their slot. Also it turned out that my words about perseverance got more strength BECAUSE of what happened, and not lost significance, as you would think during an unexpected disturbance of a presentation. Now people will remember my message even better.

For me, this was a big lesson in what I usually preach: things happen for a reason. And the good news is: the video people were able to edit my speech so that the sound almost excluded the firecrackers. Watch the video of my speech below. For those not knowing what REALLY happened, it will be weird to see the distracted faces of the audience in the second half of my speech…

Thank you, psychic neighbor, thank you universe, thank you TEDxCuracao and the audience, for this humbling experience!

Laatst zag ik op een oproep van het blad WatHandig van de Albert Heijn: “Waar erger jij je aan?” Ik reageerde met het verhaal van koffie-ketens die op hun papieren bekertjes zetten dat ze van gerecycled papier gemaakt zijn en dus bomen sparen… en vervolgens TWEE bekertjes in elkaar steken voor een kop koffie!
Ik kreeg een uitnodiging om mee te doen aan de rubriek Wat stom, Wat handig en er werd meteen een afspraak gemaakt voor de fotosessie. Daar werd ik verwelkomd: “Dag Esther, dit is je theedoek, ga daar maar staan voor de foto.” Theedoek??? Bleek dat zij mij met de volgende ergernis in het blad wilden zetten: “Ik koop regelmatig een setje theedoeken en vind het stom dat je ze eerst een paar keer moet wassen voor je ze goed kunt gebruiken.” Nu heb ik van mijn leven nog nooit een theedoek gekocht en sta ik bovendien bekend als een moderne zwerver zonder vaste woon- en verblijfplaats, dus ik vond dit totaal niet bij me passen. Bovendien deed ik juist mee omdat ik wat meer aandacht voor het milieu wilde. “Waarom mogen we niet gewoon met onze eigen opmerking op de foto?” vroeg ik. “Albert Heijn wil dat deze rubriek ECHT is, daarom vragen we ECHTE mensen. Maar ja, hun ergernissen werden niet altijd goedgekeurd, daarom hebben we besloten die alvast zelf te kiezen,” was het antwoord. Lekker ECHT dus! Uiteindelijk sta ik met een make-up doekje in het blad, maar ik schaam me dat ik heb toegegeven.

Veel van wat we in bladen en op TV zien, is dus in scène gezet. Ik kijk nooit TV, maar vind het heerlijk om via internet de audities van talentenjachten te bekijken. Wereldwijd worden zo mensen met bijzondere talenten en vaak prachtige verhalen ontdekt. Helaas weet ik uit mijn deelname aan Expeditie Robinson dat wat je op TV ziet niet allemaal echt hoeft te zijn. Iemand eenzaam en verlaten op het strand? Veel mensen weten niet dat die persoon daar zit met een cameraman, geluidsman en verslaggever net buiten beeld. De talentenjacht audities blijken ook perfect gepland en gefilmd te worden. Vragen van de jury worden bijvoorbeeld zo voorgekauwd dat het verrassingseffect maximaal is. Bij alle kansrijke deelnemers wordt naar heftige emoties gezocht, die vervolgens worden uitvergroot. Inderdaad roept het bij mij emoties op, maar ik weet tegelijkertijd dat ik gemanipuleerd wordt.

Het venijn zit hem vaak in de details. In de film Adjustment Bureau vertelt een presidentskandidaat die werd geprezen omdat hij zo ‘naturel’ was, dat er heel veel geld was uitgegeven aan onderzoek dat moest uitwijzen hoe ‘ongepoetst’ zijn schoenen eruit moesten zien. Ze moesten net glanzend genoeg zijn om de goed opgeleide kiezer niet te verliezen, maar nonchalant genoeg om ook de arbeider aan te spreken. We wisten al dat politiek nep is, maar dat zelfs dit soort details in scène worden gezet, dat raakte me.

De voedingsindustrie maakt het helemaal bont. Wist je dat die heerlijke smaak van truffelolie niet komt van truffels, maar van een restproduct van… olieraffinaderijen? En dat kaas op pizza’s en lasagnes niet van de koe komt, maar van palmolie plantages? Dat in vetvrij eten extra veel suiker zit, en in suikervrij veel vet? Bekijk de uitzendingen van de Keuringsdienst van Waarde om meer voorbeelden te zien hoe wij als consument voor de gek worden gehouden.

Tijdens het schrijven mijn nieuwe boek over foute mannen bleek dat ook in de liefde niet alles is wat het lijkt. Voor het hoofdstuk “Is jouw brave boekhouder wel zo betrouwbaar?” verzamelde ik statistieken en ervaringsverhalen van zogenaamde ‘stille wateren met diepe gronden’, waar ik behoorlijk van schrok.
Toen realiseerde ik me dat ook in mijn eigen leven niet alles is wat het lijkt. Mijn eigen relatie met een voormalige(?) playboy is eigenlijk al genoeg stof tot nadenken. Is iemand een som van zijn verleden, of kan hij veranderen?
Zelf doe ik me meestal heel stoer, onafhankelijk en ‘in control’ voor, terwijl ik natuurlijk ook mijn twijfels heb en het soms even niet meer weet. Daarom ben ik in het boek voor mijn gevoel akelig eerlijk geweest. Heel eng.

Het voorval met de WatHandig heeft me de ogen geopend. Ik vind mezelf een slappe theedoek dat ik me toch liet overhalen tot de fotoshoot, terwijl het totaal mijn doel voorbij schoot. Het was een goede les. Ik heb mezelf beloofd om voortaan niet meer mee te doen aan andermans spelletjes. Foute man of brave boekhouder; ik laat me niet meer misleiden. Hoe mooi zijn schoenen ook gepoetst zijn, hoe lekker die truffelolie ook ruikt. Hoe echt is jouw wereld?

Reality is that which doesn’t go away, when you stop believing in it. ~Philip K. Dick

Zoveel leuke projecten, mooie landen te bezoeken, interessante mensen te ontmoeten, films te zien, boeken te lezen; het is allemaal niet meer bij te houden. Hoe meer de 24 uurs economie (met nieuwe media en internet) op volle toeren draait, hoe meer we moeten kiezen wat we wel en niet willen zien, weten, leren en doen.
Vroeger kon je nog alles hebben, zien en doen als je maar snel genoeg was. Nu moeten we accepteren dat we nooit alles kunnen bijhouden en we moeten vooral snel leren filteren.

Mijn generatie (1970) komt een beetje uit de overgangsfase. Toen wij studeerden was het internet pas in opkomst. We begonnen op een veel langzamer tempo, maar we pasten ons gaandeweg aan de ontwikkelingen aan. De generatie vóór ons weet soms helemaal niet meer hoe ze het heeft. En de nieuwe generaties? Die weten niet beter en voelen zich dus als een vis in het water. Als bijvoorbeeld in een spelletje of film de scènes niet om de zoveel seconden wisselen, raken ze verveeld.

Vroeger bestelde je ‘een kopje koffie’. Als je dat nu bij een Starbucks (of ergens anders) probeert, krijg je een reeks keuzes: espresso, cappuccino, latte? Tall, grande of venti? Caffeinevrij, biologisch of extra sterk? Met sojamelk, vetvrij of gewone melk? Suiker, rietsuiker of zoetjes?

Als alles in ons leven sneller gaat en meer opties biedt, hoe werkt dat dan met relaties? Terwijl bijvoorbeeld flex werken, interimmen en ZZP-en bijna meer norm dan uitzondering zijn geworden, houden we grotendeels nog wel vast aan het ‘oude’ beeld van een relatie. Dat je op zoek gaat naar een geschikte partner en/of tweelingziel en dat je daar dan de rest van je leven mee samen blijft. Of, zoals tegenwoordig wel vaker gebeurd, dat je misschien twee of drie pogingen waagt. Er zijn wel driehoeksverhoudingen, swingersparties en poly-amoristen, maar daar wordt weinig over gesproken.

Voor mijn volgende boek “Heb jij al een foute man?” onderzoek ik hoe mensen denken over relaties, eerlijkheid en trouw. Dat levert verrassende (zelf)inzichten op.
Zo koos in de Grote Foute Mannen Enquête (www.fouteman.info) ongeveer de helft voor ‘zekerheid’ en de andere helft voor ‘avontuur’.

Aanleiding voor het boek is natuurlijk dat ik zelf een ‘foute man’ aan de haak heb geslagen. Geen crimineel of oplichter, maar gewoon een (ex?)playboy. In het begin zei ik vanzelfsprekend “dat is niets voor mij, daar wil ik niets van weten”, maar al gauw bleek hij toch wel erg leuk. Dat is het vervelende van keuzes maken: ik heb geleerd alle opties te verkennen. En een ‘foute man’ heeft nu eenmaal veel charme, geeft volop aandacht en biedt een spannend leven.

In alle andere aspecten van mijn leven kies ik ongebaande paden en het avontuur. Ik heb nog nooit een vaste baan gehad, heb door meer dan 100 landen gereisd en ben sinds ik mijn huis heb verhuurd officieel ‘dakloos’. Maar in het geval van de liefde was ik, ook onder invloed van goede raad van bezorgde vrienden, in eerste instantie toch geneigd om voor ‘zekerheid’ te kiezen.

Maar wat is zekerheid? Heb je wel eens op secondlove.nl gekeken? Dat soort sites zijn er speciaal voor getrouwde mensen die een minnaar zoeken! Er zijn zelfs alibi websites waar je een doktersafspraak met emailbevestiging of zelfs een 5 daags seminar, compleet met hotelreservering kunt kopen… En de statistieken over vreemdgaan liegen er ook niet om: zelfs de braafste boekhouders blijken buiten de deur te eten!

Misschien is zo’n ‘foute man’ dan zo gek nog niet. Je weet waar het risico zit en als het dan toch een keer fout gaat, dan heb je in ieder geval een leuke tijd gehad. Hoeveel mensen blijven niet in een relatie hangen die eigenlijk helemaal niet leuk meer is? Ik houd je op de hoogte van de ontwikkelingen; ik weet namelijk zelf nog niet hoe dit verhaal/boek gaat aflopen…

Ik maakte een onconventionele keuze en steek mijn nek uit door daar over te schrijven. Het hele leven gaat over keuzes maken. Mijn advies is om niet in je dilemma te blijven hangen, maar actie te ondernemen. Pin jezelf vervolgens niet vast op je keuze: als het niet bevalt, kun je altijd nog veranderen. En maak je een verkeerde keuze, geef jezelf dan een herkansing.

Karin Bloemen schreef een heel mooi lied met de titel “LEF”.
Iedere dag heb je opnieuw de keus:
ren je door of gooi je rigoureus
je bestaan overhoop
weg de onzin, het gejaag en het gedoe
heb je het lef dan is het nooit te laat
om te beseffen dat het zo niet gaat
reik niet naar de hemel, maar haal ‘m naar je toe

We weten allemaal precies hoe we onze koffie het liefst drinken, maar zijn vaak niet zo kieskeurig als het op belangrijker zaken aankomt. Heb jij wel eens nagedacht waarom je doet wat je doet? Je werk, relatie, woonplaats, vriendschappen, verplichtingen? Ben je bewust dat je een keuze hebt? Als je kiest voor wat je nu al doet, geniet er dan extra van. En wil je iets anders? Of je nu voor zekerheid of avontuur kiest: Zet dan een stap en ga ermee aan de slag.

“It is our choices that show what we truly are, far more than our abilities.”
JK Rowling

Ik had laatst een gesprek met Elena Simons van wonder.nl. Ik had een boek van haar gelezen dat heel toepasselijk heet: ‘Alle grote wereldproblemen en hun oplossingen’

Iemand die grote, ingewikkelde problemen in een paar pagina’s zo simpel en duidelijk kan uitleggen en bovendien concrete oplossingen aandraagt, verdient mijn respect. Voor onze afspraak deed ik nog even wat onderzoek op internet. Elena blijkt ook het boekje ‘Pret met Moslims’ geschreven te hebben; een hilarisch boek dat ons beeld van ‘allochtonen’ helemaal op zijn kop zet. Een creatieve dame met pit en humor dus!

Humor blijkt Elena’s grootste wapen te zijn. Ze bedenkt grappige ‘streken’ (zoals ze dat zelf noemt) om de aandacht te vestigen op prangende zaken in onze wereld en maatschappij. In haar eigen woorden:

“Een streek is een fantastisch middel om noodzakelijke veranderingen in de samenleving te bespoedigen. Een geslaagde streek sleurt mensen even uit de automatische piloot en laat hen de kieren in een achterhaalde realiteit zien. Met een flinke dosis humor is een rake klap beter te incasseren.”

Elena’s eerste streek was dat ze overal in Amsterdam doosjes ophing met de tekst: ben je rijk, stop er dan wat geld in, ben je arm, pak er dan iets uit. Maar ze reisde ook met een groep uitkeringsgerechtigden naar Bloemendaal en belde aan bij de grootste villa’s. Ze hadden een mand cadeautjes bij zich. Die gaven ze aan de rijken, met een briefje erbij. “Als rijke betaalt u veel belasting. We kunnen ons goed voorstellen dat u dat niet prettig vindt. Maar voor ons is het wel leuk! Daarom willen we u bedanken.” Een opmerkelijke actie, die veel pers haalde. Daardoor bereik je een grote publiek en gaan mensen nadenken over zaken die ze anders vanzelfsprekend vinden.

Elena en haar vrienden bij wonder.nl verwonderden zich over onze ‘wegwerpmaatschappij’ en wilden dat op een ludieke manier onder de aandacht brengen. Dus verzamelden ze afval dat nog prima te gebruiken was, zoals broodroosters die nog gewoon werkten en zette deze apparaten in de schappen van de Bijenkorf. Ze zorgen ervoor dat er een ‘net echt’ Bijenkorf prijskaartje op geplakt werd en zagen vervolgens hoe hun ‘afval’ gewoon verkocht werd! Toen dat bekend werd, volgde weer een publiciteitsgolf en vele reacties van mensen die inderdaad ook vonden dat we wel erg veel goede dingen weggooien de nog prima gebruikt worden. Gelukkig hebben we tegenwoordig marktplaats, waardoor veel tweedehands dingen een nieuw leven wordt gegund.

Veel vrouwen ergeren zich eraan dat de deuren van grote winkels altijd open staan, ook in de winter en dat de stookkosten zo enorm opliepen. Elena deed er iets aan:

Samen met Stoere Vrouwen startte ze een actie en vele winkelketens zeiden toe iets te zullen doen tegen de verspilling.

Eerder al wisten de Stoere Vrouwen samen met de Groene Sint van Oxfam Novib het bedrijf Lidl af te dwingen dat er niet langer ‘oneerlijke’ chocoladeletters verkocht werden.

Samen met Stoere vrouwen werden ‘kooplegers’ opgericht, bestaade uit jonge vrouwen die wereldverbeterend winkelen. Met roze baretten en roze winkelmanden marcheren ze de winkels in. Daar kopen ze alles wat biologisch, fair trade en diervriendelijk is. Maar dat is er nog veel te weinig! Er volgt een hartig gesprek met de filiaalmanager om deze te verleiden het assortiment uit te breiden.

Tijdens een jaarbijeenkomst van de voedselindustrie bespringt onverwacht een jongeman het podium, waarna hij een kritische award uitreikt aan de verblufte woordvoerder.

Elena is gewoon zomaar een nederlandse vrouw. OK, ze is iets creatiever dan de meeste mensen, maar ze heeft bijvoorbeeld minder geld dan de meeste van ons. Toch zet ze zich in voor een betere wereld, doet er zelf iets aan en stimuleert ook anderen om na te denken en vooral iets te doen. Wat doe jij?

Deze column is op 25 mei 2011 uitgezonden in het programma ‘Goede Zaken’ op Amsterdam FM

Ik ben net terug van een maand zeilen in de Cariben. Heerlijk, die vrijheid die je hebt op een zeilboot. Het is net een mini-wereld: je hebt je eigen huis bij je, met alles wat je nodig hebt en je leeft heel dicht bij de natuur. Steeds als ik net van een boot af kom en weer de ‘bewoonde wereld’ in stap, valt het me op hoe anders we omgaan met de beschikbare middelen, zoals water, gas en elektriciteit. Op een boot ben je je heel bewust dat de voorraden beperkt zijn. Omdat het bovendien steeds een heel gedoe is om de watertanks te vullen, nieuw gas te halen en de accu op te laden, ben je veel zuiniger met alles.

Je laat niet onnodig de kraan lopen, douchet veel korter en laat niet zomaar het licht aan. En ik moet zeggen dat het prima leven is zo en zeker niet primitief.

Hoewel we weten dat de voorraad zoet water, elektriciteit en gas op de hele wereld beperkt is, gaan we daar niet zo bewust mee om als op een boot. Misschien wel omdat het zo makkelijk te krijgen is en je niet echt voelt dat het op raakt.

Experts hebben berekend dat we nog maar voor zo’n 40 jaar olie hebben, bijvoorbeeld. Toch is in de USA benzine goedkoper dan mineraalwater. Waarom wordt iets dat schaars is gesubsidieerd?

Is kernenergie misschien een optie als vervanging? Helaas, er is nog maar voor 30-60 jaar uranium op aarde om die centrales draaiende te houden. En bovendien denk ik dat de ramp in Japan kernenergie zogezegd even ‘op een lager pitje’ heeft gezet. Wat me trouwens aan die reportages op tv opviel, is dat in heel Japan mensen nu zuiniger met energie zijn, omdat ze weten dat door het uitvallen van de kerncentrales er energie te kort is voor de wederopbouw. Dus als ze zich bewust zijn van de schaarste en/of noodzaak, dan komen mensen wel ineens in actie en is van alles mogelijk. Interessant!

Misschien is dit een goed moment om naar andere alternatieven voor energie te kijken. Ik verbaas me er op de boot steeds over hoe makkelijk je je eigen energie genereert met een klein windmolentje en een zonnepaneel. En het mooie is; zon en wind gaan nooit `op`! Tegenstanders van `renewable energy` beweren dat het te zwaar gesubsidieerd wordt. In mijn ogen is subsidie in dit geval overigens juist WEL nuttig…

Bijna niemand weet echter dat het verbruik van fossiele energie zoals aardolie in Nederland met 7,5 miljard euro per jaar door de overheid gesubsidieerd wordt? Ik wist het ook niet, maar kennelijk krijgen bedrijven die grootverbruikers van energie zijn, korting! Ook hoeven luchtvaart en scheepvaart geen accijns te betalen op brandstoffen zoals kerosine en diesel*. Is dat niet krom? En bovendien wordt geen rekening gehouden met de kosten van afvalproducten en vervuiling. Op deze manier wordt niet het principe ‘de vervuiler betaalt’ gehanteerd, maar zelfs ‘de vervuiler wordt beloond!’

Gelukkig zijn er bedrijven die het heft in eigen hand nemen. In 1994 besloot de eigenaar van internationale tapijtfabrikant Interface om zijn bedrijf milieu neutraal te maken. Een van de meest vervuilende industrieën opereert nu energieneutraal en recycled bijna alles. Omdat de klanten dat enorm blijken te waarderen, maken ze ondanks zware investeringen nu zelfs meer winst!

Kijk eens heel bewust naar je eigen verbruik van schaarse middelen. Valt daar iets te besparen? Als bedrijf kun je echt een impact maken. Stel dat je 10% kunt besparen; dat scheelt zowel in kosten als voor het milieu. Als je daarnaast je medewerkers kunt motiveren om ook thuis wat beter na te denken voor ze de kraan open zetten, dan kunnen we in dit geval blij zijn als deze zogenaamde  ‘olievlek’ zich uitbreidt en verspreid.

Deze column wordt binnenkort uitgezonden in het programma ‘Goede Zaken’ op Amsterdam FM.

——————————————————————————————————

* De directe productiesteun in het Europese landbouwbeleid is een voorbeeld van zo’n perverse subsidie. Deze wordt langzaam maar zeker afgebouwd en er komt meer oog voor natuur en milieu (onder andere via agrarisch natuurbeheer en cross compliance). Andere voorbeelden zijn de bestaande accijnskortingen voor rode diesel, het degressieve tarief voor de energiebelastingen, de vrijstelling voor kerosineaccijnzen voor de luchtvaart, vrijstellingen voor accijnzen op stookolie en diesel voor de scheepvaart, en een verlaagd btw-tarief voor vlees en sierteeltproducten. Deze instrumenten leiden tot de prikkel om meer milieubelastend te produceren of te consumeren. (Uit het TEEB report -The Economy of Ecosystems and Biodiversity: De betekenis van TEEB voor Nederland. Discussienotitie voor de Taskforce Biodiversiteit en natuurlijke hulpbronnen 30-3-2010 (Planbureau voor de Leefomgeving).

De bond van vegetariërs en veganisten maakte onlangs vol trots bekend dat op het koninklijke huwelijks van prins William en Kate een diner van uitsluitend veganistische gerechten zal worden geserveerd.

De koningin besloot dit omdat er zoveel hoogwaardigheidsbekleders en andere voorname gasten zijn van verschillende culturen met hun eigen geloofsovertuigingen en daaraan verbonden ethiek en dieetvereisten. De beste oplossing leek haar dan ook om een 100% plantaardig menu te serveren. Op die manier worden ook pijnlijke situaties voorkomen zoals een Hindu diplomaat die rundvlees krijgt geserveerd of een Moslim die varkensvlees voor zich op tafel krijgt.

Wat ook meespeelde in deze beslissing is de rol die vlees en melkproducten spelen in het vergrote risico voor onze gezondheid en het milieu.

Het is opvallend dat het Britse Koninklijk huis tot dezelfde conclusie komt als onze Nederlandse partij van de Dieren. Marianne Tiemen maakte onlangs de documentaire : “Meat the truth”, waarin extreem goed onderbouwd wordt uitgelegd hoe de vleesindustrie meer dan 18% van het broeikaseffect in de wereld veroorzaakt. Dus niet onze fabrieken, auto’s en vliegtuigen zijn de grootste boosdoeners, maar het stukje vlees op ons bord. Dat betekent gelukkig ook dat we vermindering van het broeikaseffect weer in onze eigen handen hebben. Amerikaanse universiteiten hebben uitgerekend dat als iedereen in Amerika 1 dag per week minder vlees zou eten, dat dat meer effect heeft op het milieu, dan als iedere inwoner van Amerika in een Toyota Prius zou gaan rijden!

De Britse Koningin geeft dan ook een goed voorbeeld met haar beslissing en laat meteen zien dat veganistisch veel meer mogelijkheden biedt dan wij denken. Er wordt in Londen nu namelijk gewerkt aan een plantaardige versie van bekende britse gerechten zoals ‘steak and kidney pie’ en de beroemde ‘christmas cake’.

Laten we met zijn allen een experiment doen. Net als vrijdag visdag is en woensdag gehaktdag, waarom bombarderen we bijvoorbeeld dinsdag niet tot ‘vega-dag’. Of kies een dag per week die jou het beste uitkomt. Op internet kun je allemaal heerlijke vegetarische recepten vinden. Je weet dat die dag geen dier een traantje heeft hoeven laten voor jouw lekkere hapje en als je naar buiten kijkt, zie je misschien het effect al op het milieu!

Ik, Esther Jacobs, ben fan van de film ‘Meat the truth’ en op dit moment ook even een beetje van de Britse Koningin. Kate en William en alle presidenten, koningen en prinsen van over de hele wereld: eet smakelijk en verspreid deze goede boodschap verder in je eigen land.

——————————————————————————————————-

Deze column is op 18 april 2011 uitgezonden in het programma ‘Goede Zaken’ op Amsterdam FM.

Ik merk dat het onderwerp ‘foute mannen’ leuke gesprekken en discussies op gang brengt. Als voorbereiding op mijn nieuwe boek ‘Heb jij al een foute man?’ plaatste ik via Twitter een oproep voor bestaande boeken over ‘Mr. Wrong’ en andere info. Naast veel tips mailde een aantal vrouwen me meteen hun eigen verhaal en boden zelfs aan om hun dagboeken op te sturen!

Maar ook mannen laat dit onderwerp niet onberoerd. De typische ‘foute’ mannen hameren erop dat er eigenlijk geen goed of fout bestaat. ‘Wannabes’ vertellen me trots dat zij eigenlijk een ‘foute man’ zijn en weer andere mannen proberen handig van onderwerp te veranderen door erop te wijzen dat er ook ‘foute vrouwen’ zijn.

De reacties op de ‘Grote Foute Mannen Enquête’ beginnen al wat inzichten op te leveren. Het valt me op dat er twee soorten definities van ‘foute man’ worden gegeven: vrouwen die zelf geen ervaring hebben met dit type omschrijven hem als “egoïst, slapjanus, klootzak etc”, terwijl vrouwen die het fenomeen van dichtbij hebben meegemaakt heel duidelijk ook zijn aantrekkingskracht inzien: “charmante man die je op en tot vrouw laat voelen maar die niet eerlijk is over zijn intenties en/of zich niet wil binden”.

Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen, mening en eventuele inspiratie tips over dit thema.