Maar herken je de situatie dat een wild-enthousiaste klant na jouw lezing, consult of andere bijdrage plechtig belooft dat hij een referentie zal schrijven, en dat het daarna heel lang stil blijft? En als je hem er via de mail of telefonisch vriendelijk aan herinnert, je dan uiteindelijk een hele ‘matte’ en formele referentie krijgt?

Ik wil graag een simpele oplossing met je delen om zonder moeite de beste referenties te krijgen, waarbij de klant niet het idee heeft dat hij jou een gunst verleent, maar waarbij hij jou zelfs dankbaar is voor de extra service…

Benieuwd?

Allereerst is het belangrijk om het verschil uit te leggen tussen een aardige referentie en een goede referentie.
Normaal gesproken zijn we al blij met het volgende type aanbevelingen:

Zijn dit goede referenties? Nee, dit zijn aardige referenties. Ze gaan namelijk over JOU en over het PROCES, niet over de klant en het resultaat van jouw bijdrage.
Een goede referentie noemt het RESULTAAT dat jouw contact met de klant heeft opgeleverd. Zoiets als dit:

Misschien overbodig om te vermelden, maar allereerst moet je er dus voor zorgen dat jouw bijdrage of dienst ook echt effect heeft voor je klanten!
Zet vervolgens op je website niet alleen jouw werkwijze, maar ook de te verwachten resultaten voor de klant. Wees zo concreet mogelijk. Dat is waar het uiteindelijk om draait.

Hoe zorg je nu dat jouw klant precies schrijft wat jij nodig hebt?
Dat doe je door de rollen om te draaien.
Want jouw klant weet nu eenmaal niet wat jij wilt. Als hij wordt ‘gedwongen’ om een referentie te schrijven, doet hij wat hij DENKT dat er van hem verwacht wordt. “Esther is een geweldige spreker” dus…
Daarbij komt dat jouw klant het enorm druk heeft. Al meent hij het aan het eind van jouw bijdrage echt dat hij iets voor je op papier gaat zetten, in de waan van alledag raakt dat voornemen gauw onderaan de prioriteiten lijst en wordt het gezien als een verplichting. Jij wilt je klant er niet over lastig vallen, maar ja, hij had het beloofd, en jouw klant voelt zich schuldig als jij het nogmaals ter sprake brengt.

Kortom: dit is een lose-lose situatie. Hoe verander je dat in een win- win situatie?

Stel je het volgende eens voor.
Een paar weken na het event/project bel jij je opdrachtgever. Je babbelt nog even na over het event en vraagt hoe het nu met het project / de deelnemers gaat. Je kunt vast nog wat wijze tips geven om het geleerde vast te houden en de gewenste lijn door te trekken. Vraag vooral naar concrete resultaten of veranderingen die zich als gevolg van dat event / jouw bijdrage hebben voorgedaan. Zijn er verschillen te zien / voelen? Tijdens het gesprek zal jouw klant op een gegeven moment voorbeelden noemen die perfect zouden zijn als referentie. Zoals: “Wat zo leuk is, is dat onze receptioniste, die normaal gesproken altijd klaagt, van jouw ‘no excuses!’ lezing heeft geleerd dat ze een keuze heeft hoe ze reageert op externe omstandigheden. Ze is nu heel vrolijk, probeert voor alle problemen creatieve oplossingen te bedenken en inspireert daar ook anderen mee. Het valt echt op dat de ‘klaagcultuur’ aan het verdwijnen is en dat medewerkers meer hun eigen verantwoordelijkheid nemen.” Zeg op dat moment “Wat goed om dat te horen. Ik ben op dit moment bezig mijn website te updaten en zou wat je net zei heel graag als referentie erop zetten. Vind je dat goed? Weet je wat, ik zet het wel even voor je op de mail, dan hoef je alleen even te kijken of het klopt, en het goed te keuren. Lekker makkelijk. Als je wilt, zet ik er een link bij naar jullie website, zodat het ook een beetje reclame voor jullie bedrijf is.” Vraag vervolgens of je nog op de een of andere manier kunt helpen met het proces en/of om de gemaakte verandering vast te houden en bied evt. nog wat tips. (Let op: dit is niet bedoeld als verkoopgesprek, maar om oprecht je hulp en tips aan te bieden).
Aan het eind van het gesprek stuur je een mail met de quote en na goedkeuring is het geregeld.

Een weet je wat het mooie is: als je dit goed doet, dan voelt dit gesprek voor jouw klant als extra service, niet alsof je om een gunst hebt gevraagd. Je maakt het hem makkelijk, daar zal hij je dankbaar voor zijn, en je hebt je betrokkenheid en verantwoordelijkheid getoond.

Dit voorbeeld is natuurlijk niet bedoeld om letterlijk over te nemen of om als ‘trucje’ toe te passen. Maar als je het gevoel hebt dat dit bij jou en jouw manier van werken past, feel free om het eens uit te proberen. Op je eigen manier, met je eigen teksten. Belangrijk is dat je hier je eigen weg in vind, je eigen variant van maakt, zodat het helemaal bij je past en natuurlijk en echt voelt.

Dus: geen excuses meer! Zorg dat je toegevoegde waarde levert bij jouw klanten EN dat je hun ervaringen daarna weer kunt gebruiken om ook anderen te laten weten wat voor resultaten je ze kunt helpen behalen.

“If you do what you always did, you will get what you always got.”

Laten we kinderen en volwassenen niet hun dromen afnemen, maar ze juist het cadeau geven van de weg van vallen en opstaan, van zichzelf leren kennen en het omgaan met de uitdagingen van onze informatiemaatschappij, in een veilige omgeving.
Dan zal je zien dat er minder mid life crisises zijn en meer mensen die zichzelf durven zijn en die anderen inspireren om ook hun droom achterna te gaan. Dan wordt leren weer leuk. Dan wordt leven weer leuk!
Stop stealing dreams…

PS Het boek van Seth Godin is hier gratis te downloaden.

De vraag is: kun je baanbrekend bezig zijn en tegelijkertijd aardig gevonden willen worden? Of met andere woorden: als Steve meer sociaal wenselijk gedrag had vertoond, zou hij dan net zo succesvol zijn geweest? Of was zijn sociale ‘zwakte’ stiekem ook zijn grootste kracht?

Uit mijn eigen ervaring heb ik geleerd dat een negatieve eigenschap in een andere context ineens een groot voordeel kan zijn. Toen ik bijvoorbeeld als jonge freelancer bij grote consultancy bedrijven aan de slag ging, kreeg ik vaak te horen dat mensen me pushy vonden. Te enthousiast, te aanwezig, te resultaatgericht. Jaren later gebruikte ik exact dezelfde eigenschap om Coins for Care op de kaart te zetten. Toen ik me voor goede doelen inzette, werd ik ineens een doorzetter genoemd!

Nog zo een: aan het begin van de Coins for Care inzamelactie, toen ik grote winkelketens probeerde over te halen om rondom de euro invoering inzamelbakken voor ‘overgebleven muntjes’ in hun winkels te plaatsen, werd ik door niemand serieus genomen. Ook sponsors vonden me te jong, onervaren en naïef over komen. Maanden later werd ik uitgenodigd voor een TV show om het Coins for Care verhaal uit te leggen. Daar bleek die meisjesachtige uitstraling juist in mijn voordeel te werken: de TV mensen zeiden dat ik zo laagdrempelig overkwam, als de ‘girl next door’ en dat het publiek zich daardoor goed in mij kon verplaatsen. Meer TV optredens volgden, waarna alle grote winkelketens en andere sponsors stonden te trappelen om mee te doen…

Kijk eens naar het volgende lijstje extreme kanten van bepaalde eigenschappen of je iets van jezelf herkent. Zou het punt waar jij altijd kritiek op krijgt misschien in een andere context heel positief over kunnen komen?

Ongeorganiseerd – creatief
inflexibel – georganiseerd
eigenwijs – toegewijd
Inconsistent – flexibel
Irritant – enthousiast
Emotieloos – kalm
Verlegen – beschouwend
Onverantwoordelijk – avontuurlijk
Saai – verantwoordelijk
Onrealistisch – positief
Negatief – realistisch
Intimiderend – assertief
Zwak – nederig
Arrogant – zelfverzekerd
Besluiteloos – geduldig
Ongeduldig – gepassioneerd

Wist je dat Oprah Winfrey werd ontslagen uit haar eerst baan bij Nashville TV? Ze barstte namelijk steeds in huilen uit, zo betrokken was ze bij het leed van de hoofdpersonen uit haar reportages. Ook voor nieuwslezeres bleek ze te emotioneel betrokken bij de berichtgeving. Ze werd om de haverklap op het matje geroepen bij haar superieuren. Uiteindelijk bleek ze voor een lokale talkshow wél heel erg geschikt. De emotionele benadering van haar onderwerpen trok zelfs de aandacht van het beroemde tv-station ABC; en zo werd Oprah de beroemdste talkshow host ter wereld juist omdat ze zo meeleeft met haar gasten!

Bijna niemand weet dat Beethoven al op jonge leeftijd doof werd. Dat lijkt niet samen te gaan met muziek. Toch heeft hij ondanks, of misschien wel dankzij, zijn beperking de mooiste symfonieën gecomponeerd. Tijdens de uitvoering van zijn 9e symfonie moest iemand hem omdraaien om hem de uitzinnige reactie van het publiek te laten zien.

De Bulgaarse Valentina Hasan zingt voor Music Idols een liedje in het Engels, terwijl ze niet echt goed kan zingen en geen Engels spreekt. Daar is moed voor nodig. Het refrein van Mariah Careys Can’t live klinkt bij Valentina als Ken Lee. Valentina houdt echter vol dat haar fonetisch uit het hoofd geleerde klanken echt Engels zijn. Ondanks, of misschien wel dankzij haar ‘handicap’, wordt de Bulgaarse zangeres beroemd. Op internet is zelfs een rage ontketend waarbij mensen proberen net zo te gaan zingen als ‘Valentina Hasan van Ken Lee!’ Op youtube staan hilarische filmpjes.

De belangrijkste boodschap van dit alles is: durf gewoon jezelf te zijn. Als anderen problemen hebben met een van jouw eigenschappen, dan kun je proberen die kant van jezelf te veranderen of onderdrukken. Maar je kunt ook je (werk)omgeving veranderen en een context zoeken waarin je het best tot je recht komt.

Cartoon door Gudjohnsson

“Always be a first-rate version of yourself, instead of a second-rate version of somebody else.”

Van alle markten thuis
Internationale merknamen vormen een aparte uitdaging. Jaren geleden noemde Lada haar nieuwe merk auto “Nova”, met de bedoeling dat dat als “nieuw” zou klinken. Niemand had erover nagedacht dat “no va” in het Spaans betekent “rijdt niet”.
De comedyclub Boom Chicago heeft een leuke act over hoe buitenlanders Nederlandse (merk)namen zien. Rabobank lijkt bijvoorbeeld verdacht veel op Rob-A-Bank (beroof een bank).

Van links naar rechts
Om verwarring te voorkomen en taal- en cultuurverschillen te omzeilen probeerde een slimme fabrikant van babyvoeding in plaats van tekst alleen beelden te gebruiken. Op het internationale potje babyvoedsel was daarom een serie van drie plaatjes te zien: een huilende baby; de baby krijgt het potje babyvoeding; en daarna een lachende baby. Fool proof, dachten ze. Ze hadden er alleen geen rekening mee gehouden dat ze in sommige landen van rechts naar links lezen in plaats van andersom. Daar zien ze dus een blije baby, die het potje eten van merk X krijgt en vervolgens in huilen uitbarst….
Kun je het eigenlijk nog wel goed doen?

Big Nose Projects
Zelf moest ik jaren geleden mijn eenmanszaak inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Mijn familie is joods en mijn toenmalige vriendje noemde Joodse mensen altijd voor de grap “bignoses”. “Waarom noem je je zaak niet gewoon Jacobs Big Nose Projects?” was zijn suggestie. JBN Projects werd het. Ik vond het wel grappig, was toch niet van plan reclame te maken en dacht dat niemand er ooit naar zou vragen.
Tijdens Coins for Care was er bijna dagelijks een journalist die me ondervroeg over mijn vrijwilligerswerk en automatisch ook op mijn werk en bedrijf kwam. “En, waar staat JBN Projects eigenlijk voor?” vroegen ze onvermijdelijk. “Ach, dat is niet zo belangrijk” antwoordde ik dan ontwijkend. Als ze doorvroegen probeerde ik aarzelend nog wel eens iets van “Jacobs Business Network”, maar al snel viel ik door de mand en moest ik met rode koontjes de werkelijke afkorting en de achtergrond uitleggen. Uiteindelijk heb ik de naam veranderd in estherjacobs.info naar mijn website. Lekker straightforward. Toch mis ik soms JBN Projects nog wel eens… Die naam bleef in ieder geval wel hangen!

Deze blog, die ik jaren geleden schreef, inspireerde me om vreemde namen en woordspelingen bij te houden:

We weten dat de “rich and famous” van Nederland in Amsterdam-Zuid wonen. We weten ook dat de huizen daar niet te betalen zijn en dat winkelen er duur is. Gelukkig maken ze daar zelf grapjes over. Zo wordt de duurste groenteboer in de Cornelis Schuyt straat met een knipoog de “groente juwelier” genoemd.

Zielig, die Arabische vrouwen die van hun man zich volledig moeten bedekken met een Burka. Vooral als je daar zelf in de warmte op het strand zit, kan je je niet voorstellen hoe het is je hele lichaam constant onder een zwart doek te moeten verbergen. Zouden deze vrouwen dan nooit eens in de zee kunnen zwemmen bijvoorbeeld? Jawel, daarvoor is een speciale uitvinding, een Burka in dunne, sneldrogende bikini-stof. De BurKini is geboren!

Ibiza is heerlijk! Weg van het drukke deel waar alle vakantiegangers naar de disco’s gaan, is er het rustige noordelijke deel. Daar wonen de hippies die lang geleden naar het eiland zijn gekomen. Zij maken schilderijen, mooie sieraden en andere kunst en verkopen die om ‘s winters brandhout te kunnen kopen tegen de kou. Tenminste, dat was vroeger zo. Als je nu op de zogenaamde “hippie markten” komt, moet je parkeergeld en soms zelfs entree betalen! De oude hippie mentaliteit is een beetje verdwenen, ze zijn commercieel geworden. Commershippies dus…

Net als een travestiet met zijn identiteit als man worstelt, kan een allochtoon in de knoop zitten met zijn nationaliteit. Een travestiet kan het gevoel hebben dat hij in het verkeerde lichaam is geboren. Een Transochtoon kan bijvoorbeeld een Marrokaan zijn die zich zo Nederlands voelt, dat ook hij het gevoel heeft in het verkeerde land te zijn geboren. “Iek ben nedrlandr, egt war!”

Consultants, coaches, adviseurs. Allemaal hebben we er wel een paar om ons heen. Ze worden soms ook wel ‘insultants’ genoemd. De volgende gefrustreerde uitroep van een collega behoeft dan ook geen verdere uitleg: “Advizeur!”

De lievelings hond van een vriendin van mij was overleden. Wat zeg je op zo’n moment? Zonder dat ik het doorhad, zorgde een typefout in mijn mailtje aan haar voor de gepaste woorden: “Gehondoleerd”…

Hoor je ook een leuke woordspeling? Reageer of mail me even!

Ik was lang vegetarisch omdat ik het als kind zielig vond dat dieren werden doodgemaakt. Na een aantal jaren van ‘niet aan willen denken’ en toch weer vlees eten (het is namelijk best lekker, zeker als je op Curaçao op een boot aan het BBQ-en bent!), ben ik er nu achter dat de issue niet is dat we dieren doodmaken om te eten. OK, het is een vervelend idee, maar mensen doen dat al duizenden jaren lang en in de natuur is dat ‘gewoon’.
Waar het wel om gaat is wat voor leven die dieren hebben voordat we ze doodmaken. Tegenwoordig is de vraag OF ze überhaupt wel een leven hebben. Vroeger, op de boerderij was het nog te doen. Ze werden min of meer met respect behandeld; het was ook in het belang van de boer dat de dieren gezond waren totdat de donkere dag van het ‘schoolreisje’ kwam, waarvan ze niet terugkeerden. Maar tegenwoordig, met de massaproductie, ook wel factory farming genoemd, worden dieren uit naam van efficiency en kostenreductie vanaf hun geboorte behandeld alsof ze al dood zijn. Staarten, tanden, snavels, testikels, oren, nagels en andere uitstekende delen worden zonder verdoving afgehakt of geknipt. Ze worden gebrandmerkt, in grote aantallen in te kleine hokken zonder daglicht gestopt, waar ze niet kunnen bewegen en elkaar en zichzelf uit verveling verwonden. Ze krijgen hormonen en ander onnatuurlijk voedsel waardoor ze zo hard groeien dat ze nauwelijks nog op hun poten kunnen staan. Om te voorkomen dat ze ziek worden, krijgen ze standaard antibiotica toegediend.
Tegen de tijd dat ze geslacht worden zijn de dieren ziek, depressief en door het transport, de stress en pijn van het slachten komen er ook nog eens enorme hoeveelheden adrenaline in hun lichaam.

Dat is het vlees wat wij eten. Wij krijgen hormonen, antibiotica, angst, stress en agressie binnen. Om die smaak (of gebrek aan smaak) van vlees en gevogelte te verdoezelen, worden er ook nog smaak- en kleurstoffen aan toegevoegd. Dat is niet gezond meer! Het verklaart ook een hoop van de obesitas, allergieën en agressie in onze huidige maatschappij. (Meer hierover? Bekijk de film ‘Food Inc.‘)

Daarnaast houden deze factory farms geen rekening met het milieu. Mest en andere reststoffen worden gedumpt, grote afstanden worden afgelegd. Wist je dat vleesproductie de grootste veroorzaker van het broeikaseffect is? Meer dan 18%! Dat is meer dan transport. Dus in plaats van allemaal in een Prius rijden, kunnen we beter allemaal vegetarisch worden. (Meer hierover? Bekijk de documentaire ‘Meet the Truth‘)

Hoe kunnen intelligente mensen denken dat je iets verantwoords eet als je een ‘kiloknaller’ koopt. Het vlees is dan misschien goedkoop, maar je kunt niet verwachten dat er ook maar enige rekening is gehouden met dierwelzijn, of dat de kosten van milieuvervuiling etc. zijn meegenomen in de kostprijs.

Als je vlees eet, doe dat dan bewust, eet minder vlees en koop biologisch, liefst lokaal. Eet geen legbatterij eieren of producten waar die in verwerkt zijn. Kies voor biologisch of rondeel eieren. Er is een keurmerk ‘beter leven’ met een sterren systeem: hoe meer sterren hoe beter leven de dieren hebben gehad EN hoe lekkerder hun producten zijn.

Als we allemaal bewuster omgaan met de macht die we als consument hebben, dan zenden we de goede boodschap naar de industrie en politiek: ‘Wij zijn zuinig op onze gezondheid en die van onze kinderen. We willen dat onze aarde en ons milieu gezond blijft en we willen met respect omgaan met dieren, zelfs (of misschien wel juist) als we ze eten.’

Vote with your fork!
Eet smakelijk!

PS Dit is een samenvatting van de speech die ik gaf bij Stand Up Inspiration (#SUI38).

Iedereen kent het principe: je bent druk bezig een oplossing te zoeken voor een probleem en het lukt maar niet. Hoe harder je probeert, hoe moeizamer het gaat. Dan ga je eten, laat de hond uit of stapt onder de douche en…. ineens weet je het! Juist omdat je even afstand hebt genomen, lijkt de oplossing zich als vanzelf aan te dienen. Dat bewust even afstand nemen is ook een vorm van loslaten. Bedrijven als Google en 3M weten hoe belangrijk dat is om tot creatieve innovaties te komen. Daarom VERPLICHTEN ze hun werknemers zelfs om 10-15% van hun tijd totaal iets anders te doen: tafeltennis, golf, slapen, computerspelletjes, het maakt niet uit, als het maar niet op werk lijkt.

In de liefde weten we het al lang: if you love someone, set them free. If they come back to you it was meant to be. If they don’t, then they were never yours to begin with.
Dit geldt voor de relatie met je partner, maar zeker ook als je kinderen hebt; je weet dat je die op een dag zult moeten loslaten. Opvoeden is in feite stukje voor stukje loslaten naarmate jouw kinderen op eigen benen komen te staan. Ruimte laten om hun eigen fouten te maken.

En daar komen we op een heel gevoelig punt dat zowel privé als zakelijk van toepassing is. Wie leert ons om fouten te maken? Alles in onze maatschappij: onderwijs, werk, overheid, is erop gericht om dingen in één keer goed te doen. Fouten worden vaak genadeloos afgestraft. Maar zeg eens eerlijk; waar heb je zelf het meeste van geleerd? Van gemaakte fouten! Hoeveel ruimte geven we anderen dan om fouten te maken? Onze kinderen, werknemers, partners? En onszelf?
Misschien is het loslaten van denkbeelden en routines daarom wel zo eng. Het voelt onnatuurlijk, we zijn bang dat we dan juist fouten gaan maken.

Aan de andere kant laat vooral sport ons zien dat proberen de controle te houden soms averechts werkt. Als je met een mountainbike een enorme kuil door moet en aan de andere kant weer omhoog, mag je vooral niet remmen. Dat is het domste dat je kunt doen, dan vlieg je namelijk zo over de kop. Ook skateboarden is ontspannen. Als je je spieren verkrampt, val je en na een paar pijnlijke buitelingen ga je steeds verkrampter staan, waardoor je in een vicieuze cirkel terecht komt. Toen ik een paar jaar geleden tijdens een stressvolle tijd aan het paardrijden was, werd ik van ieder paard afgegooid. Zelfs het makste paard van stal werd wild als ik op zijn rug werd gezet. Toen ben ik maar een tijdje gestopt. Jaren later, toen alle stress uit mijn leven was verdwenen, ging het ineens een stuk beter.
Het werkt ook andersom: als je zo intensief aan het sporten bent dat je even aan niets anders kunt denken, verdwijnt alle stress uit je lichaam. Als ik op een klimmuur een moeilijke klim doe, dan is er geen hersencel die nog aan mijn ‘to do lijst’ denkt, zo geconcentreerd zijn mijn lichaam en geest bezig met de ‘gevaren’ van dat moment. Als ik in Curacao mijn dagelijkse kilometer in zee zwem, kom ik in een cadans, een soort trance, die ervoor zorgt dat ik alles ineens van een afstand bekijk en heel helder zie. Al zwemmend ben ik op mijn beste ideeën gekomen.

De volgende keer dat je het gevoel hebt dat je teveel ballen in de lucht moet houden, doe eens een experiment en laat los. Het is spannend, het gaat tegen je natuur in, maar wie weet levert het verrassende resultaten op…

The boat is safer anchored at the port; but that’s not the aim of boats.

Another perk was that I had been trying for years to get an English demo video, but somehow it never worked out. The time I flew to Berlin for an English event in exchange for a video: the filming was so bad that it could not be used. Another time I wasn’t allowed to film and so on. Now, you must understand that for somebody called ‘the No Excuses lady’ it is pretty weird to have to come up with an excuse why you DON’T have an English demo yet. But this time, during TEDx, it was going to work, I was sure. They hired a respected videographer and I would make my speech the best ever, so I was convinced this highlight would be captured in all its glory…

I have told my ‘no excuses’ story so many times already that lately I was worried whether it was getting a bit old, maybe it was getting too easy for me. So for this special occasion I wanted to try something new. A friend showed me how Prezi.com worked and I was immediately enthusiastic. Not a new sort of Powerpoint, but a completely different and creative way to make a mind-map and zoom in or out to show details, focus and relations.

For days I worked on a ‘canvas’ to tell my story. I included my Coins for Care experiences (raising $25 million for charity without any experience or a budget), but also wanted to inspire the audience to follow their dreams. I wanted to show my successes, but also my fears and insecurities. Most of all I wanted to convince that if you really want something you should never give up. So I combined elements of my personal story with lessons learned and exercises to embed some important issues.

I had 10 minutes to get all of this across…

I know my theme works best at the beginning of an event or at the end, so I had requested to be one of the first or one of the last speakers. To my surprise I was put in the middle of the second (=middle) session.
The speakers of the first session were all very nervous. You could see them struggling with their English and their rehearsed presentations. But their stories and personalities were so special, that the audience embraced them and covered them with a blanket of applause, attention, tension breaking smiles and encouragement. You could see the speakers growing on stage and deliver their best speech ever.

I was really happy for them, but was also getting more and more second thoughts about my own speech. Wouldn’t my presentation be too ‘groomed’ and too smooth after these heartwarmingly nervous speakers? Also I was still concerned about the 10-minute time limit. I am used to 60-90 minutes slots. I wanted to concentrate on getting my message across and not on the time limit. I already talk pretty fast and was afraid I would rush through my presentation.

But by the time my turn came, the event were already so much out of schedule, that I decided to just take my moment and not worry about a time limit, just like the previous speakers.

The minute I walked onto the stage I felt a connection with the audience. I had done this many times before and I felt good. Fortunately the Prezi worked and I started my presentation. I was completely into my story, trying to get my message of ‘perseverance’ across with my presentation, but also with my enthusiasm. In the beginning the audience was very interested, but after a few minutes I could detect they were getting restless. It turned out a huge firecracker ‘concert’ had started just outside of the conference room. Weird that I had not noticed the loud sounds before, I had been so focused on my presentation.

I decided to continue, but the firecrackers were getting louder and louder. In my introduction I had talked about my psychic neighbor who, when I was 16 years old, told me that the world would be coming to an end. I did not believe her and she gave me the valuable advice not to postpone anything important. “Whatever you want to do, do it NOW’. At one point it felt like the conference room was under fire, like it was going to collapse. I looked at the ceiling and started talking out loud: “ I am sorry, psychic neighbor, that I did not believe you… I am sure you were right…’ The audience laughed their tension away.

The firecrackers seemed to be coming to an end so for the second time I continued my presentation. But in stead the noise outside got louder and louder, until it came to a mind-blowing climax. Inside we could do nothing but smile and applaud. When silence fell again, I finished my presentation and was happy that I had managed to hold the attention of the audience for the most part.

‘This lady could talk us through a war’ the presenters of the event joked before the announced the next speaker, who could fortunately share his story in silence.

When I walked back to my seat I suddenly thought about the video of my speech: with all this noise I would not be able to use it as a demo video. Unbelievable that exactly during my presentation there would be this unexpected disturbance!

At first I thought that I had completely wasted my time. But then people started coming up to me, congratulating me. ‘What for?’ I was wondering. ‘For continuing under difficult circumstances’, they told me. It was weird. Everybody had been so bothered by the noise. I had hardly noticed it, until the audience started stirring and getting distracted! ‘Now I understand’ one lady shared, ‘you showed me that the more success you have, the more difficult the challenges will be, but you should never give up!’

Looking back, I think it was fitting that the firecracker concert happened during my speech. Many of the other speakers said that they would have given up, would have been so distracted that they would have stopped their presentation. So I am glad it did not happen during their slot. Also it turned out that my words about perseverance got more strength BECAUSE of what happened, and not lost significance, as you would think during an unexpected disturbance of a presentation. Now people will remember my message even better.

For me, this was a big lesson in what I usually preach: things happen for a reason. And the good news is: the video people were able to edit my speech so that the sound almost excluded the firecrackers. Watch the video of my speech below. For those not knowing what REALLY happened, it will be weird to see the distracted faces of the audience in the second half of my speech…

Thank you, psychic neighbor, thank you universe, thank you TEDxCuracao and the audience, for this humbling experience!

Laatst zag ik op een oproep van het blad WatHandig van de Albert Heijn: “Waar erger jij je aan?” Ik reageerde met het verhaal van koffie-ketens die op hun papieren bekertjes zetten dat ze van gerecycled papier gemaakt zijn en dus bomen sparen… en vervolgens TWEE bekertjes in elkaar steken voor een kop koffie!
Ik kreeg een uitnodiging om mee te doen aan de rubriek Wat stom, Wat handig en er werd meteen een afspraak gemaakt voor de fotosessie. Daar werd ik verwelkomd: “Dag Esther, dit is je theedoek, ga daar maar staan voor de foto.” Theedoek??? Bleek dat zij mij met de volgende ergernis in het blad wilden zetten: “Ik koop regelmatig een setje theedoeken en vind het stom dat je ze eerst een paar keer moet wassen voor je ze goed kunt gebruiken.” Nu heb ik van mijn leven nog nooit een theedoek gekocht en sta ik bovendien bekend als een moderne zwerver zonder vaste woon- en verblijfplaats, dus ik vond dit totaal niet bij me passen. Bovendien deed ik juist mee omdat ik wat meer aandacht voor het milieu wilde. “Waarom mogen we niet gewoon met onze eigen opmerking op de foto?” vroeg ik. “Albert Heijn wil dat deze rubriek ECHT is, daarom vragen we ECHTE mensen. Maar ja, hun ergernissen werden niet altijd goedgekeurd, daarom hebben we besloten die alvast zelf te kiezen,” was het antwoord. Lekker ECHT dus! Uiteindelijk sta ik met een make-up doekje in het blad, maar ik schaam me dat ik heb toegegeven.

Veel van wat we in bladen en op TV zien, is dus in scène gezet. Ik kijk nooit TV, maar vind het heerlijk om via internet de audities van talentenjachten te bekijken. Wereldwijd worden zo mensen met bijzondere talenten en vaak prachtige verhalen ontdekt. Helaas weet ik uit mijn deelname aan Expeditie Robinson dat wat je op TV ziet niet allemaal echt hoeft te zijn. Iemand eenzaam en verlaten op het strand? Veel mensen weten niet dat die persoon daar zit met een cameraman, geluidsman en verslaggever net buiten beeld. De talentenjacht audities blijken ook perfect gepland en gefilmd te worden. Vragen van de jury worden bijvoorbeeld zo voorgekauwd dat het verrassingseffect maximaal is. Bij alle kansrijke deelnemers wordt naar heftige emoties gezocht, die vervolgens worden uitvergroot. Inderdaad roept het bij mij emoties op, maar ik weet tegelijkertijd dat ik gemanipuleerd wordt.

Het venijn zit hem vaak in de details. In de film Adjustment Bureau vertelt een presidentskandidaat die werd geprezen omdat hij zo ‘naturel’ was, dat er heel veel geld was uitgegeven aan onderzoek dat moest uitwijzen hoe ‘ongepoetst’ zijn schoenen eruit moesten zien. Ze moesten net glanzend genoeg zijn om de goed opgeleide kiezer niet te verliezen, maar nonchalant genoeg om ook de arbeider aan te spreken. We wisten al dat politiek nep is, maar dat zelfs dit soort details in scène worden gezet, dat raakte me.

De voedingsindustrie maakt het helemaal bont. Wist je dat die heerlijke smaak van truffelolie niet komt van truffels, maar van een restproduct van… olieraffinaderijen? En dat kaas op pizza’s en lasagnes niet van de koe komt, maar van palmolie plantages? Dat in vetvrij eten extra veel suiker zit, en in suikervrij veel vet? Bekijk de uitzendingen van de Keuringsdienst van Waarde om meer voorbeelden te zien hoe wij als consument voor de gek worden gehouden.

Tijdens het schrijven mijn nieuwe boek over foute mannen bleek dat ook in de liefde niet alles is wat het lijkt. Voor het hoofdstuk “Is jouw brave boekhouder wel zo betrouwbaar?” verzamelde ik statistieken en ervaringsverhalen van zogenaamde ‘stille wateren met diepe gronden’, waar ik behoorlijk van schrok.
Toen realiseerde ik me dat ook in mijn eigen leven niet alles is wat het lijkt. Mijn eigen relatie met een voormalige(?) playboy is eigenlijk al genoeg stof tot nadenken. Is iemand een som van zijn verleden, of kan hij veranderen?
Zelf doe ik me meestal heel stoer, onafhankelijk en ‘in control’ voor, terwijl ik natuurlijk ook mijn twijfels heb en het soms even niet meer weet. Daarom ben ik in het boek voor mijn gevoel akelig eerlijk geweest. Heel eng.

Het voorval met de WatHandig heeft me de ogen geopend. Ik vind mezelf een slappe theedoek dat ik me toch liet overhalen tot de fotoshoot, terwijl het totaal mijn doel voorbij schoot. Het was een goede les. Ik heb mezelf beloofd om voortaan niet meer mee te doen aan andermans spelletjes. Foute man of brave boekhouder; ik laat me niet meer misleiden. Hoe mooi zijn schoenen ook gepoetst zijn, hoe lekker die truffelolie ook ruikt. Hoe echt is jouw wereld?

Reality is that which doesn’t go away, when you stop believing in it. ~Philip K. Dick

Zoveel leuke projecten, mooie landen te bezoeken, interessante mensen te ontmoeten, films te zien, boeken te lezen; het is allemaal niet meer bij te houden. Hoe meer de 24 uurs economie (met nieuwe media en internet) op volle toeren draait, hoe meer we moeten kiezen wat we wel en niet willen zien, weten, leren en doen.
Vroeger kon je nog alles hebben, zien en doen als je maar snel genoeg was. Nu moeten we accepteren dat we nooit alles kunnen bijhouden en we moeten vooral snel leren filteren.

Mijn generatie (1970) komt een beetje uit de overgangsfase. Toen wij studeerden was het internet pas in opkomst. We begonnen op een veel langzamer tempo, maar we pasten ons gaandeweg aan de ontwikkelingen aan. De generatie vóór ons weet soms helemaal niet meer hoe ze het heeft. En de nieuwe generaties? Die weten niet beter en voelen zich dus als een vis in het water. Als bijvoorbeeld in een spelletje of film de scènes niet om de zoveel seconden wisselen, raken ze verveeld.

Vroeger bestelde je ‘een kopje koffie’. Als je dat nu bij een Starbucks (of ergens anders) probeert, krijg je een reeks keuzes: espresso, cappuccino, latte? Tall, grande of venti? Caffeinevrij, biologisch of extra sterk? Met sojamelk, vetvrij of gewone melk? Suiker, rietsuiker of zoetjes?

Als alles in ons leven sneller gaat en meer opties biedt, hoe werkt dat dan met relaties? Terwijl bijvoorbeeld flex werken, interimmen en ZZP-en bijna meer norm dan uitzondering zijn geworden, houden we grotendeels nog wel vast aan het ‘oude’ beeld van een relatie. Dat je op zoek gaat naar een geschikte partner en/of tweelingziel en dat je daar dan de rest van je leven mee samen blijft. Of, zoals tegenwoordig wel vaker gebeurd, dat je misschien twee of drie pogingen waagt. Er zijn wel driehoeksverhoudingen, swingersparties en poly-amoristen, maar daar wordt weinig over gesproken.

Voor mijn volgende boek “Heb jij al een foute man?” onderzoek ik hoe mensen denken over relaties, eerlijkheid en trouw. Dat levert verrassende (zelf)inzichten op.
Zo koos in de Grote Foute Mannen Enquête (www.fouteman.info) ongeveer de helft voor ‘zekerheid’ en de andere helft voor ‘avontuur’.

Aanleiding voor het boek is natuurlijk dat ik zelf een ‘foute man’ aan de haak heb geslagen. Geen crimineel of oplichter, maar gewoon een (ex?)playboy. In het begin zei ik vanzelfsprekend “dat is niets voor mij, daar wil ik niets van weten”, maar al gauw bleek hij toch wel erg leuk. Dat is het vervelende van keuzes maken: ik heb geleerd alle opties te verkennen. En een ‘foute man’ heeft nu eenmaal veel charme, geeft volop aandacht en biedt een spannend leven.

In alle andere aspecten van mijn leven kies ik ongebaande paden en het avontuur. Ik heb nog nooit een vaste baan gehad, heb door meer dan 100 landen gereisd en ben sinds ik mijn huis heb verhuurd officieel ‘dakloos’. Maar in het geval van de liefde was ik, ook onder invloed van goede raad van bezorgde vrienden, in eerste instantie toch geneigd om voor ‘zekerheid’ te kiezen.

Maar wat is zekerheid? Heb je wel eens op secondlove.nl gekeken? Dat soort sites zijn er speciaal voor getrouwde mensen die een minnaar zoeken! Er zijn zelfs alibi websites waar je een doktersafspraak met emailbevestiging of zelfs een 5 daags seminar, compleet met hotelreservering kunt kopen… En de statistieken over vreemdgaan liegen er ook niet om: zelfs de braafste boekhouders blijken buiten de deur te eten!

Misschien is zo’n ‘foute man’ dan zo gek nog niet. Je weet waar het risico zit en als het dan toch een keer fout gaat, dan heb je in ieder geval een leuke tijd gehad. Hoeveel mensen blijven niet in een relatie hangen die eigenlijk helemaal niet leuk meer is? Ik houd je op de hoogte van de ontwikkelingen; ik weet namelijk zelf nog niet hoe dit verhaal/boek gaat aflopen…

Ik maakte een onconventionele keuze en steek mijn nek uit door daar over te schrijven. Het hele leven gaat over keuzes maken. Mijn advies is om niet in je dilemma te blijven hangen, maar actie te ondernemen. Pin jezelf vervolgens niet vast op je keuze: als het niet bevalt, kun je altijd nog veranderen. En maak je een verkeerde keuze, geef jezelf dan een herkansing.

Karin Bloemen schreef een heel mooi lied met de titel “LEF”.
Iedere dag heb je opnieuw de keus:
ren je door of gooi je rigoureus
je bestaan overhoop
weg de onzin, het gejaag en het gedoe
heb je het lef dan is het nooit te laat
om te beseffen dat het zo niet gaat
reik niet naar de hemel, maar haal ‘m naar je toe

We weten allemaal precies hoe we onze koffie het liefst drinken, maar zijn vaak niet zo kieskeurig als het op belangrijker zaken aankomt. Heb jij wel eens nagedacht waarom je doet wat je doet? Je werk, relatie, woonplaats, vriendschappen, verplichtingen? Ben je bewust dat je een keuze hebt? Als je kiest voor wat je nu al doet, geniet er dan extra van. En wil je iets anders? Of je nu voor zekerheid of avontuur kiest: Zet dan een stap en ga ermee aan de slag.

“It is our choices that show what we truly are, far more than our abilities.”
JK Rowling

Ik had laatst een gesprek met Elena Simons van wonder.nl. Ik had een boek van haar gelezen dat heel toepasselijk heet: ‘Alle grote wereldproblemen en hun oplossingen’

Iemand die grote, ingewikkelde problemen in een paar pagina’s zo simpel en duidelijk kan uitleggen en bovendien concrete oplossingen aandraagt, verdient mijn respect. Voor onze afspraak deed ik nog even wat onderzoek op internet. Elena blijkt ook het boekje ‘Pret met Moslims’ geschreven te hebben; een hilarisch boek dat ons beeld van ‘allochtonen’ helemaal op zijn kop zet. Een creatieve dame met pit en humor dus!

Humor blijkt Elena’s grootste wapen te zijn. Ze bedenkt grappige ‘streken’ (zoals ze dat zelf noemt) om de aandacht te vestigen op prangende zaken in onze wereld en maatschappij. In haar eigen woorden:

“Een streek is een fantastisch middel om noodzakelijke veranderingen in de samenleving te bespoedigen. Een geslaagde streek sleurt mensen even uit de automatische piloot en laat hen de kieren in een achterhaalde realiteit zien. Met een flinke dosis humor is een rake klap beter te incasseren.”

Elena’s eerste streek was dat ze overal in Amsterdam doosjes ophing met de tekst: ben je rijk, stop er dan wat geld in, ben je arm, pak er dan iets uit. Maar ze reisde ook met een groep uitkeringsgerechtigden naar Bloemendaal en belde aan bij de grootste villa’s. Ze hadden een mand cadeautjes bij zich. Die gaven ze aan de rijken, met een briefje erbij. “Als rijke betaalt u veel belasting. We kunnen ons goed voorstellen dat u dat niet prettig vindt. Maar voor ons is het wel leuk! Daarom willen we u bedanken.” Een opmerkelijke actie, die veel pers haalde. Daardoor bereik je een grote publiek en gaan mensen nadenken over zaken die ze anders vanzelfsprekend vinden.

Elena en haar vrienden bij wonder.nl verwonderden zich over onze ‘wegwerpmaatschappij’ en wilden dat op een ludieke manier onder de aandacht brengen. Dus verzamelden ze afval dat nog prima te gebruiken was, zoals broodroosters die nog gewoon werkten en zette deze apparaten in de schappen van de Bijenkorf. Ze zorgen ervoor dat er een ‘net echt’ Bijenkorf prijskaartje op geplakt werd en zagen vervolgens hoe hun ‘afval’ gewoon verkocht werd! Toen dat bekend werd, volgde weer een publiciteitsgolf en vele reacties van mensen die inderdaad ook vonden dat we wel erg veel goede dingen weggooien de nog prima gebruikt worden. Gelukkig hebben we tegenwoordig marktplaats, waardoor veel tweedehands dingen een nieuw leven wordt gegund.

Veel vrouwen ergeren zich eraan dat de deuren van grote winkels altijd open staan, ook in de winter en dat de stookkosten zo enorm opliepen. Elena deed er iets aan:

Samen met Stoere Vrouwen startte ze een actie en vele winkelketens zeiden toe iets te zullen doen tegen de verspilling.

Eerder al wisten de Stoere Vrouwen samen met de Groene Sint van Oxfam Novib het bedrijf Lidl af te dwingen dat er niet langer ‘oneerlijke’ chocoladeletters verkocht werden.

Samen met Stoere vrouwen werden ‘kooplegers’ opgericht, bestaade uit jonge vrouwen die wereldverbeterend winkelen. Met roze baretten en roze winkelmanden marcheren ze de winkels in. Daar kopen ze alles wat biologisch, fair trade en diervriendelijk is. Maar dat is er nog veel te weinig! Er volgt een hartig gesprek met de filiaalmanager om deze te verleiden het assortiment uit te breiden.

Tijdens een jaarbijeenkomst van de voedselindustrie bespringt onverwacht een jongeman het podium, waarna hij een kritische award uitreikt aan de verblufte woordvoerder.

Elena is gewoon zomaar een nederlandse vrouw. OK, ze is iets creatiever dan de meeste mensen, maar ze heeft bijvoorbeeld minder geld dan de meeste van ons. Toch zet ze zich in voor een betere wereld, doet er zelf iets aan en stimuleert ook anderen om na te denken en vooral iets te doen. Wat doe jij?

Deze column is op 25 mei 2011 uitgezonden in het programma ‘Goede Zaken’ op Amsterdam FM